درس 6: مالک ملک جهانی ای خدا!
در گذران عمر خودم در این دنیا فهمیده ام که دنیا مملکتی بزرگ است با حاکمی که نیازی به مردم ندارد و جز پیشرفت و ترقی آن ها را نمی خواهد. مقرراتش هم برخاسته از لطف اوست که نیازهای ما را بهتر از خودمان شناخته و بدون توقع برطرف می کند.
هرملک و مملکتی فرمانروا و سلطانی دارد و هر سلطنتی لواز می دارد. وزیر و وکیل و سفیر و خدم و حشم داشتن در زمره این لوازم هستند که هریک تحت فرمان پادشاه به وظیفه خویش مشغولند. از میان آنها سفیران وظیفه رساندن منویات و پیام های سلطان را به دیگران بر عهده دارند.
ملک هستی نیز فرمانروا و پادشاه دارد. این ملک الملوک ۔ جلّت عظمته - و سلطان بی مانند، سفیران و رسولانی دارد که آنها را به سوی مردمان می فرستد تا همه را زیرسایه سلطنتش قراردهند و ازمواهب سلطنت او بهره مند شوند.

پژوهش و خودآزمایی
حديث لوح فاطمه علیهما السلام را مطالعه نمایید.
صفت «رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ »برای کدام پیشوا به کار رفته است؟

1- البقرة /213.
2- الکافی، ج 1، ص 528.
درس10 : ظلم را در کوی او راهی نبود
نه نیازی به ستم کردن بر دیگران دارد، نه عقدهای دارد که به ظلم بگشاید، نه کینه ای از کسی دارد، پس چرا بر کسی ستم کند؟
خدای متعال به اقتضای عدلش برای عاصیان وگنهکاران کیفر معین کرده است و عاقبت ایشان دوزخ است. بدین روی، باید کسی را قرار دهد که به آنان هشدار دهد.

درس 13 : درچنین حیرت کدامین سو روم؟
«بیچاره شدیم از این همه سردرگمی و تنوع حرفها! چه خبر است و چه هیاهو؟ کدام راه را برگزینم؟»می پرسیم: آیا زمانی بوده که بشر با چنین پرسشی روبه رو نشود؟ چه باید کرد؟
صدور احکام اختلافی میان قاضیان و حاکمان امری رایج در جوامع اسلامی است، به گونه ای که برای جرم واحد، احکام مختلفی صادر می گردد، حال آنکه حکم خدای متعال واحد است. ضرورت باید کسی باشد که حکم مورد رضایت خدا را بیان کند.
امیرالمؤمنین علیه السلام در خبری به این ضرورت اشاره می کنند:

درس 3 : خالقم از من چه خواهد در جهان؟
دوست دارم انجام وظیفه کنم و ننگ شکست را نپذیرم. آیا راهی به این خواسته قلبی دارم یا نه؟ چگونه می توان به آن رسید؟
بعد ازآنکه بشر دانست جهان را خدایی است، این سؤال برای او پیش می آید که او از بنده اش چه می خواهد. باید کسی باشد که خواست خدا از بنده - یا به عبارت دیگر، اوامر و نواهی اش را به او برساند. همین مسؤولیت - یعنی نشان دادن خواست الهی از بندهاش - ضرورت وجود فرستادگان الهی و نیز دلیل صدق مدّعای آنان را می رساند.

درس 4 : مالک مملوک! دستم را بگیر!
اختیار جان مرا دارد. جوانی و پیری من به اراده اوست. می دهد و می ستاند. این را بارها تجربه کرده ام، در خودم و دیگران. به رحمت می دهد و به حکمت می گیرد. نه در دادنش متت می نهد ونه در گرفتنش به زحمت می افکند. آری، با تمام وجود به او می گویم: انت المالك و أنا المملوك.

درس 5 : من به رزقت زنده ام، روزی رسان!
هر طرفی نگاه می کنم خود را غرق نعمتهایش می بینم، حتى وجودم را از او دارم. حال که چنین است، چه اندازه باید در خدمتش بکوشم؟ و چگونه این همه نعمت را سپاس گزارم؟
ما بندگان ریزه خوار خوان کرم حضرت حقیم. شرط عقل است که: اولا روزی دهنده خود را بشناسیم؛ ثانیا تا زمانی که بر سرسفره او هستیم، او را معصیت نکنیم.

درس1 : سوی حق ای رهنمای راستین
روزها فکر من این است و همه شب سخنم ***که چرا غافل از احوال دل خویشتنم؟
از کجا آمده ام؟ آمدنم بهر چه بود؟ ***به کجا میروم آخر ننمایی وطنم؟
همه انسانهای صاحب خرد از ابتدای خلقت تاکنون، درطول عمرشان با این پرسش ها و نداهای درونی روبه رو شده اند و می شوند که آغاز و پایان راهشان کجاست؟ به کجا باز می گردند؟ برای چه خلق شده اند؟ و چه توشه ای باید برگیرند؟

درس 2 : عهد فطرت را هماره یاد آر
داشتن زبان مشترک میان همه انسانها آرزوی بسیاری از مصلحان است. آیا روزی می رسد که یک انسان شرقی با یک غربی به یک زبان سخن بگویندو همگان آن زبان را بفهمند و به آن احترام بگذارند؟
همه انسانها خداشناس به دنیا می آیند، ولی این معرفت در دنیا به فراموشی سپرده می شود. خدای متعال در قرآن کریم چنین می فرماید:
�وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بنی آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى أَنْفُسِهِمْ لسِّتِّ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلى شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّا کنا عَنْ هذا غافِلِينَ �(1)

1- الأعراف / 172.

دراین بخش دلایل عقلی بر ضرورت وجود حجت در هر زمان با پنج مقدمه بیان می گردد.
مخاطب این بخش موحدان هستند. یعنی پیش شرط فهم این دلایل عقلی، اعتقاد راسخ به خدای متعال است. در مکتب اهل البيت عليهم السلام هیچ حقیقتی روشن تر از خدا نیست و حقایق دیگر به او روشن می شوند. زیرا معرفی کننده باید از معرفی شونده روشن تر باشد. چنان که در روایت ملاقات دانشمند مسیحی صدر اسلام با سلمان فارسی آمده است: