جهان قرون وسطایی

تا حدود هزار سال پس از سقوط امپراتوری روم غربی , فعالیت‌های آکادمیک و فکری تا حدودی به خاطر ضرورت و تا حدودی به خاطر کنترل‌های شدید که توسط کلیسای قرون‌وسطایی در خارج از مرزهای فلسفه گذاشته شده بود, تعطیل شد. اروپای قرون‌وسطی زمان تحقیقاتی کم و علاقه کمی در تمام حیطه هایی که امروزه علم فیزیک دارد، نشان داده بود. با این حال , کلیسا و بسیاری از موسسات دیگر چنان آثاری را نسبت به کنجکاوی علاقه مندان، مخفی کردند. به همین دلیل است که ما بیشترین چیزی که در مورد جهان می دانیم، از متفکران یونانی و رومی داریم. اما این موضوع در خاورمیانه اسلامی صادق نبود . آن‌ها نه تنها اندیشمندان غربی و شرقی را حفظ کردند بلکه بر دانش خود افزودند. این دوره، عصر طلایی اسلام بود و کشفیات بسیاری در قلمرو علوم طبیعی در این زمان مطرح شد.

PISA ITALY – JANUARY 23 2016: Street art sidewalk chalk portrait of Galileo Galilei. In Italy pavement artists can transform ordinary sidewalks in real works of art.

اما گفته می‌شد که اروپای مسیحی تا زمانی که رنسانس دچار خطا شود، عاری از تفکر بود. گالیله یکی از اولین ستاره شناسان دنیا بود. او الهام‌بخش نقد دیدگاه ارسطو و جهان باستان برای فیزیک شد. این در حالی است که او درک خود از دنیای فیزیکی را مبتنی بر مشاهدات می‌دانست. او بعدها در زمان سقوط امپراطوری روم شرقی ( یا بیزانس ) تحت‌تاثیر قرار گرفت. این عصر طلایی اسلام بود که مسئول آغاز عصر دانش بود. این عصر همان سال نوری بود. ابن‌هیثم کتابی درباره نورشناسی نوشت که نه تنها میخ نهایی بر تابوت دیدگاه باستان راجع به نورشناسی بود، بلکه دوربین را نیز اختراع کرد. دیگر فیزیکدانان این عصر عبارتند از : کندی ( پدر فلسفه عرب ) , ابن‌عربی و بزرگ‌ترین عالم اسلامی ابن‌سینا ، پدر طب مدرن و ستاره شناس و …

رنسانس اروپا کار خود را با بسیاری از آثار باستانی و متاخر جهان اسلام که دانش خود را با آخرین سنگر امپراتوری روم مبادله کرده بودند، آغاز کرد. بزودی زمان فیزیک کلاسیک فرا خواهد رسید، اما با عصر روشن‌گری و علوم مدرن هنوز فاصله داشتیم.

فیزیک کلاسیک

دوره فیزیک و رشد آن، از دوره رنسانس تا حدود سال۱۹۰۰ ، دوره‌ای است که به عنوان ” فیزیک کلاسیک ” شناخته می‌شود. این دوره امروزه از فیزیک مدرن جدا شد چون کامل نبود. با این حال، حرکت به فیزیک کلاسیک برای تغییر مشخص‌شده از فلسفه و تئوری مبتنی بر شهود برای مشاهده و آزمایش اهمیت دارد. ظهور ابزارهای نوری چون میکروسکوپ و تلسکوپ، کشف اتم را امکان پذیر ساخت. این تصور که زمین مرکز منظومه شمسی نیست، متعلق به عصر کوپرنیک است که مدل خورشید مرکزی منظومه شمسی را تعریف کرد. یوهانس کپلر قوانین تعیین چگونگی حرکت اجسام سیاره‌ای را تعیین کرد.گالیله با پیشرفت دادن تلسکوپ، نظر کوپرنیک را از منظومه شمسی اثبات کرد. اسحاق نیوتن قوانین جهانی را بر روی حرکت و جاذبه تنظیم کرد. در کنار همه اینها تغییرات مهمی در ریاضی بوجود آمد. اسحاق نیوتن نیز مسئول اختراع حساب دیفرانسیل و انتگرال بود که فیزیک را قادر ساخت تا برخی از پیچیده‌ترین مشکلات خود را حل کند.

یکی از تغییرات مهم که از اوایل قرن نوزدهم منجر به انقلاب صنعتی شد، پیشرفت مهندسی بود که با پیشرفت در فیزیک به وجود آمد. بدون فیزیک در قرن ۱۸ – ۱۹، ممکن نبود موتور احتراق و استفاده از سوخت‌های فسیلی را داشته باشیم. پیشرفت‌های جدید در متالورژی و ساخت‌وساز و بسیاری از چیزهای دیگر که ما را به سمت صنعتی شدن سوق داده بودند، را داشته باشیم. همچنین عصر الکتریسیته و لامپ روشنایی، عصر اختراع بود . اما علی‌رغم همه این اختراع و فیزیک کاربردی ، فیزیک کلاسیک نتوانست همه چیز را توضیح دهد. در واقع، در برخی مناطق پیچیده سقوط کرد و تا زمانی که قرن بیستم تمام شد، بسیاری از محدودیت‌های آن که در حال حاضر تحت موشکافی قرار گرفتند، وجود داشت.