باب استحباب سخن گفتن در جایی که سکوت روا نیست

1- پیغمبر (ص) در نصیحتش به ابو ذر فرمود: ای ابا ذر! کسی که در میان جمعی غافل و بی خبر یاد خدا می کند، همانند کسی است که در میان گروهی که از جنگ می گریزند به نبرد ادامه می دهد.

ای ابا ذر، همنشین خوب بهتر از تنهایی، و تنهایی بهتر از همنشین بد است.

گفتن سخن خیر بهتر از خاموشی، و خاموشی بهتر از گفتار شرّ است.

ای ابا ذر، سخنان زاید را ترک کن، و سخن به مقداری که نیازت را برآورد ترا بس است.

ای ابا ذر، در دروغگویی شخص همین بس که هر چه را بشنود نقل کند.

ای ابا ذر، هیچ چیز برای حبس کردن طولانی در زندان سزاوارتر از زبان نیست.

ای ابا ذر، خدا نزد زبان هر گوینده حاضر است، پس شخص باید از خدا پروا داشته باشد، و بداند که چه می گوید.

2- در احتجاج طبرسی است که از علی بن حسین (ع) سؤال شد، سکوت بهتر است یا سخن گفتن، فرمود، برای هر یک از آنها آفتابی است، اگر سالم از آفت باشند سخن گفتن بهتر از خاموشی است، عرض شد یا ابن رسول اللّه چگونه است آن؟ فرمود: برای این که خدای عزّ و جلّ هیچ یک از پیغمبران و اوصیا را برای سکوت مبعوث نفرموده، بلکه برای سخن گفتن فرستاده است. و استحقاق بهشت با سکوت امکان پذیر نیست، و دوستی خدا با سکوت میسّر نمی شود، دوری از آتش غضب پروردگار با سکوت ممکن نیست، بلکه همه اینها با سخن گفتن و تکلّم به دست می آید، من نمی توانم ماه را با خورشید یکسان بدانم. راوی گوید:

یا ابن رسول اللّه شما برتری سکوت بر کلام را بیان فرمودی، ولی فضیلت کلام را بر سکوت توصیف نفرمودی.