تشويق به دعا

حمادبن عيسي مي گويد: «شنيدم از حضرت صادق عليه السلام که مي فرمود: «دعا کن و مگو کار از کار گذشته است زيرا دعا همان عبادت است » و خداي عزوجل مي فرمايد: «آنان که از عبادت من تکبر ورزند زود است که سرافکنده به دوزخ درآيند. (7)

مجلسي (ره) مي گويد: مقصود اين است که چنانچه در پيش گفته شد دعا به خودي خود عبادت است زيرا در اين آيه، آن را عبادت دانسته و خداي تعالي به آن فرمان داده است. پس بر فرض که به اجابت نيز نرسد، به خاطر اطاعت امر او بايد انجام شود، مانند ساير عبادات و ترک آن موجب خواري و کوچکي است، و در وعده خويش تخلف نورزد و اين مطلب با تقدير هم منافات ندارد، زيرا دعا نيز مقدر است و فايده اي که بر آن مترتب شود، مقدر گرديده است. (8)

امام صادق عليه السلام فرمود: «اميرالمؤمنين مي فرمايد: محبوبترين کارها در روي زمين براي خداي عزوجل دعاست و بهترين عبادت پرهيزگاري و پارسايي است و اميرالمؤمنين مردي بود که خود بسيار دعا مي کرد».

پيامبران که اسوه هاي بشريتند، از آدم تا خاتم عليه السلام همواره با نيايش و دعا به خالق خويش تقرب مي جستند و به هنگام شدايد با سلاح دعا استقامت مي ورزيدند و بدان وسيله به خدا توسل مي جستند. قرآن مجيد درباره نوح عليه السلام مي فرمايد: «فدعا ربه اني مغلوب فانتصر ففتحنا ابواب السماء... (9) او پروردگارش را خواند: من مغلوب شده ام، انتقام بکش و ما نيز درهاي آسمان را روي او گشوديم. و مي گويد: چون يونس عليه السلام در شدت ظلمات گرفتار آمد خدا را خواند و دعايش مستجاب شد. (10) همچنين از قول زکريا و ايوب عليهم السلام و از پيامبران اولوالعزم و قافله سالار رسولان حضرت ختمي مرتبت صلي الله عليه وآله نيايشهاي بسياري آورده است.