چرا خصوصی سازی موفق نبود؟

ناتوانی در در خصوصی سازی و ایجاد یک بخش خصوصی فراگیر در سال های متمادی نشان از یک وضعیت نهادی نا بسامان در اقتصاد کشور دارد.

به نظر می رسد گروه های ذی نفع خاصی در دولت و خارج از دولت از وضعیت کنونی سود می برند و برای خصوصی سازی واقعی نیز از سوی دولت انگیزه چندانی وجود ندارد. دولت نمی خواهد تسلط خود بر بخش های بزرگ اقتصاد را از دست بدهد زیرا در این صورت احتمال دارد گروه های ذی نفع خاصی که از تعادل کنونی سود می برند آسیب بینند. در کنار این شرایط، نهاد قدرتمندی که توانایی مدیریت و توسعه بخش های بزرگ اقتصادی کشور را داشته باشد و وابسته به دولت نباشد وجود ندارد. سال ها تسلط دولت بر اقتصاد کشور مانع از شکل گیری بخش خصوصی پر قدرت شده و جلوگیری از ورود سرمایه های خارجی به کشور نیز به صورت مضاعفی این معضل را تشدید کرده است.

این چنین است که دولت نه تنها اجازه شکل گیری بخش خصوصی غیروابسته داخلی را در این حوزه ها نمی دهد بلکه اجازه حضور سرمایه گذاران خارجی را نیز می گیرد. همان طور که مشکلات ایجادشده در اقتصاد کشور وضعیتی نهادی پیدا کرده اند، برای حل این مشکلات نیز اصلاحاتی ساختاری مورد نیاز است. اصلاحاتی که گام نخست آن آزادسازی اقتصادی است و گام های بعدی آن، ارتباط سازنده در حوزه سیاست خارجی، رفع تحریم ها و شفافیت در حوزه خصوصی سازی است. سوال مشخص این است که آیا اراده ای برای حرکت به این سمت وجود دارد یا این که دولت نمی خواهد از ماشین بنگاه داری پیاده شود؟