سخنرانی ترغیب، تشویق و تهییج مخاطب نسبت به امری است. اشتباهات رایج در سخنرانی در بسیاری از موارد باعث می شود که ما برخورد نادرستی با سخنرانی داشته باشیم.

اشتباهات رایج در سخنرانی باعث سردرگمی ذهنی سخنران می شود. دید درست و صحیح از منظر مناسب، قدرت سخنوری و اعتماد به نفس سخنران را ارتقا می بخشد. در ادامه مقاله به باشتباهات رایج در سخنرانی که به صورت عام در ذهن بسیاری از افراد نقش بسته است اشاره می کنیم.

یاری از افراد که به صورت مبتدی با حوزه سخنرانی آشنا می شوند گمان می کنند سخنرانی به معنای یک تریبون و جمعیت زیاد است. البته که این مورد هم از مصادیق سخنرانی است. ولی سخنرانی می تواند حتی برای یک نفر هم انجام شود.

هر جایی که شما یک مشاوره، وکالت، اجرا، نمایش، پرزنت، همایش، سمینار، فروش، آموزش، ارتباط، ازدواج، آشنایی، طلاق و یا جدایی دارید و می خواهید با سخن و کلام خود روی دیگران تاثیر بگذارید و اگر با شما مخالف بودند آن ها را تبدیل به موافق کنید، اگر نتوانستید، مخالفتشان را خنثی کنید و باز هم اگر نتوانستید حداقل مخالفت آن ها را تخفیف بدهید، در واقع شما مشغول سخنرانی هستید.

سخنرانی، تدریس نیست

یکی از اشتباهات رایج در سخنرانی، تدریس کردن سخن آموزان به جای سخنرانی است. تفاوت سخنرانی و تدریس دقیقا در جایگاه سخنران و مدرس است.

مدرس کسی است که چیزی می داند و کسی که در مقابل او نشسته شاگرد است و او کسی است که در موضوع تدریس چیزی نمی داند یا اندکی می داند.

سخنران حکم رهبری و راهبری دارد و کسانی ه در مقابل او قرار دارند مخاطبانش هستند. مخاطب شاگرد سخنران نیست. سخنران قرار نیست به مخاطبانش آموزش دهد، قرار است که به آن ها راه نشان دهد.

در کلاس سخنرانی در بسیار موارد در ابتدای امر آموزش سخنرانی، سخن آموزان وقتی می خواهند در مورد موضوعی صحبت کنند، آن موضوع را درس می دهند. ابتدا تعریفی از موضوع ارائه می کنند و بعد آن را شماره بندی می کنند و هر بند و شماره را در یک خط توضیح می دهند. این روش سخنراین نیست، روش تدریس است.

سخنرانی حرّافی و پرگویی نیست

برخی گمان می کنند که سخنرانی به معنای زیاد حرف زدن است. معمولا کسانی را که در جمع زیاد صحبت می کنند و حرافی می کنند را سخنران های خوبی می دانند. سخنرانی به معنای پرگویی نیست بلکه سخنرانی به معنای تاثیرگذاری است. کسانی را می توان سخنران دانست که از نفوذ کلام برخوردارند و می توانند روی مخاطب تاثیرگذار باشند.

چه بسیار افراد پرگو و حرافی که دیگران از معاشرت با آن ها پرهیز می کنند. چون اطاله کلام و زیاده گویی آن ها اغلب اسباب رنجش خاطر مخاطب را فراهم می کند.

اگر می خواهید راحت و بدون ترس و استرس سخنرانی کنید فرض کنید مخاطبانتان چیزی نمی دانند

این فرض اشتباه در مورد تدریس صدق می کند ولی در مورد سخنرانی صادق نیست. تفاوت سخنرانی با تدریس در جایگاه سخنران و مدرس است. در مقابل سخنران مخاطب و در مقابل مدرس شاگردان قرار دارند.

مدرس کسی است که می داند و شاگرد کسی است که نمی داند. پس مدرس به او آموزش می دهد. اما در مقابل سخنران، مخاطبان قرار دارند و مخاطب شاگرد سخنران نیست. سخنران، سخنرانی نمی کند که به مخاطبش آموزش بدهد بلکه او به دنبال راهبری و تاثیرگذاری بر مخاطب است.

سخنرانی با پاورپوینت و سایر ابزار سمعی، بصری و نرم افزاری

در سخنرانی، کلام، محتوا، فن بیان و لحن سخنران اصالت دارد نه ابزار جانبی

استفاده مداوم از این گونه ابزار در طول سخنرانی ممنوع است. بگذارید یکی از اصول مهم سخنرانی را با شما در میان بگذارم. هر آنچه که در طول سخنرانی حواس مخاطب را از دهان و سخن و کلام سخنور پرت کند ممنوع می باشد. حتی پوشش سخنور هم ذیل همین اصل قرار می گیرد و سخنور اجازه ندارد از لباس و وسایل زینتی استفاده کند که حواس مخاطب را پرت کند.

مغز همزمان نمی تواند دیدن و خواندن پاورپوینت و شنیدن کلام سخنران را در بهترین حالت انجام دهد

استفاده همزمان از پاورپوینت و سایر ابزار باعث پرت شدن حواس مخاطب از سخنرانی می شود. اگر قرار است متن، جمله و یا تصویر و فیلمی به مخاطب نشان دهید، این کار را انجام دهید و پس از آن شروع به سخنرانی کنید و ابزار مورد نظر را خاموش کنید. چون از نظر فیزیولوژیکی مغز نمی تواند همزمان یک تصویر و فیلم را ببیند و یا یک متن را بخواند و به سخنرانی شما هم گوش دهد.

یک سخنران نباید کم سواد و ناشی به نظر برسد

استفاده مداوم از ابزار جانبی مانند پاورپوینت باعث می شود که سخنران ناشی و کم سواد به نظر برسد. در واقع پاورپوینت همان جزوه کلاسی معلمین و اساتید است. اگر خاطرتان باشد اساتید و معلمانی که از روی جزوه می خواندند و درس می دادند هرگز در ذهن دانشجویان و شاگردان، اساتید حرفه ای و مسلط و باسواد نبودند. استفاده از پاورپوینت در سخنرانی همان ذهنیت را برای مخاطب ایجاد می کند.