دوستي امام حسن عليه السلام

شكوه وجود و مقام بلند امام حسن مجبتي عليه السلام و محبت و دوستي آن امام همام در روايات بسيار، تأكيد شده است. ابوهُرَيْرِه كه از راويان مشهور و قابل اعتماد اهل سنت است، روايت كرده: من در يكي از كوچه هاي مدينه به اتفاق پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله مي رفتم، ناگهان ايشان برگشت و سه بار فرمود: طفل خردسال [من] كجاست؟ حسن بن علي را بخوانيد. حسن بن علي برخاست و پيش آمد. پيامبر خدا فرمود: «بار الها به حقيقت من او را دوست دارم، پس دوست بدار هر كس كه او را دوست دارد».
ابوهريره مي گويد: «پس از اين گفتار پيامبر گرامي اسلام، هيچ كس را به اندازه حسن بن علي عليه السلام دوست نداشتم».

دوستان و دشمنان

آنان كه اسلام راستين را راه زندگي برگزيده اند و سيره رفتار خود را از كلام پيامبر خاتم و اهل بيت نوراني او وام مي گيرند، در دوستي و محبت و حتي در بغض و نفرتشان نيز رهرو راه آنانند؛ از اين رو مهرمندانه به اهل بيت پيامبر صلي الله عليه و آله ـ كه تاكيد بر محبتشان در كلام رسول خدا صلي الله عليه و آله موج مي زند ـ عشق مي ورزند. سلمان فارسي، صحابي بزرگ پيامبر صلي الله عليه و آله روايت كرده است: رسول خدا صلي الله عليه و آله درباره حسن و حسين مي فرمود: «هر كس اين دو را دوست بدارد، من هم او را دوست مي دارم و هر كس را من دوست داشته باشم، خداوند نيز او را دوست مي دارد و هر كس را كه خدا دوست بدارد، داخل بهشت مي كند؛ هر كس اين دو را دشمن بدارد، من او رادشمن مي دارم و هر كس را من دشمن داشته باشم، خدا هم او را دشمن مي دارد و كسي را كه خدا دشمن بدارد، او را داخل جهنم مي كند و براي او عذاب آماده است».

وارث نبی صلي الله عليه و آله

امام مجتبي عليه السلام مظهر زيبايي هاي معنوي و صفات عالي الهي بود؛ چرا كه به شهادت راويان بسيار، صورت و سيرت را از برترين وجود هستي پيامبر خاتم به ارث برده بودو شبيه ترين مردمان به ايشان بود. حضرت فاطمه زهرا عليهاالسلام نيز وقتي دو فرزند دل بندش حسن و حسين عليهماالسلام را به ديدار پدرش رسول خدا آورد و فرمود: اي پدر بزرگ وارم، اين دو فرزندان شما هستند، چيزي درباره آنان به يادگار بگذاريد كه هميشه يادآور شما باشد، پيامبر خدا صلي الله عليه و آله فرمودند: «امام حسن، پس هيبت و سيادتم نصيب او مي گردد و امام حسين عليه السلام ، پس بخشش و شجاعتم نصيب اوست».

بر شانه هاي نبي (صلّی الله علیه و آله و سلّم)

امام حسن مجتبي عليه السلام هفت سال از عمر شريفشان را در پرتو حيات گران قدر نياي بزرگ وارشان رسول خدا صلي الله عليه و آله سپري كردند. آن چه از تاريخ نويسان در اين مدت بر جاي مانده، همه از عشق شديد و علاقه اي عجيب و فراتر از محبت عادي پدر و فرزندي بين پيامبر صلي الله عليه و آله و امام مجتبي عليه السلام حكايت دارد. عايشه همسر رسول خدا صلي الله عليه و آله در اين باره مي گويد: «پيامبر صلي الله عليه و آله امام حسن عليه السلام را بر شانه هايش سوار مي كرد، مردي در اين حالت بر او گذشت و گفت: چه برتر مركبي سوار شده اي كودك. پيامبر خدا صلي الله عليه و آله فرمود: و چه برتر سواري است او. گاهي نيز كه حضرت به سجده مي رفت، امام حسن عليه السلام مي آمد و بر پشتش سوار مي شد و ايشان سجودشان را به درازا مي كشاندند. وقتي نماز به پايان مي رسيد، مسلمانان علت اين كار را مي پرسيدند، پاسخ مي فرمود: فرزندم بر من سوار بود و نمي خواستم ناكامش گذارم».

تجلي رسول خدا صلي الله عليه و آله

توصيف كنندگان حقيقت خواهي كه به ترسيم سيماي آفتاب گونه امام مجتبي عليه السلام پرداخته اند، ايشان را در صورت و صلابت و در سيرت و قدرت، بيش از هر كسي به پيامبر خدا صلي الله عليه و آله شبيه دانسته اند. «غزالي» دانشمند بزرگ اهل سنت در كتاب احياءالعلوم مي گويد: «پيامبر صلي الله عليه و آله به او (حسن بن علي عليه السلام) فرمود تو در صورت و سيرت، شباهت به من داري». و بنابر آن چه از «مالك بن اَنس» گفته شده، هيچ كس از او به پيامبر شبيه تر نبود. امام مجتبي عليه السلام افزون بر افتخار برگرفتن دانش و صفات پسنديده از نياي بزرگ وارش پيامبر و پدر ارجمندش امام علي عليه السلام ، صفات برجسته ديگري داشت كه در هيچ كس ديگر از مردمان فراهم نيامده بود. مسلمانان، اخلاق نيكو، صلابت در حق، فداكاري در راه خدا و نيك انديشي براي بشريت را در وي مي يافتند. امام مجتبي عليه السلام شخصيت رسول خدا صلي الله عليه و آله و پدر بزرگ وارش را تجسم بخشيد و از هر نظر مسلمانان را به يادشان انداخت؛ از اين رو دوستش داشتند و گراميش مي دانستند.

پناهگاه مستمندان