نماز در رأس همۀ عبادات است

در ایام ویژه مثل شب قدر، اعیاد اسلامی، و هر شب و روزی که دارای فضلیت و ارزشی است و برای آن دعا و مراسمی مخصوص وارد شده است، مثل شب مبعث، شب میلاد پیامبر، شب جمعه، معمولاً نمازهای مخصوصی هم وارد شده است.

شاید نتوان ایّام مقدّسی را پیدا کرد که در آن برنامه نماز نباشد.

نماز پر تنوّع ترین عبادت است

اگر جهاد وحج چند نوع است، ولی نماز صدها نوع است.

با یک نگاه ساده به کتاب مفاتیح الجنان علاّمۀ محدّث حاج شیخ عباس قمی، می توان انواع نمازهای مستحبّی را که برای مکان و زمان های خاص وارد شده است، مرور نمود که البتّه در یک کتاب مستقل به نام «نمازهای مستحبّی» جمع آوری و عرضه گردیده است.

نماز و هجرت

حضرت ابراهیم می گوید:

خداوندا! ذریّه خودم را در منطقۀ خشک و بی آب و گیاه قرار دادم، پروردگارا! برای اقامۀ نماز. «رَبَّنا إِنِّی أَسْکَنْتُ مِنْ ذُرِّیَّتِی بِوادٍ غَیْرِذِی زَرْعٍ ، رَبَّنا لِیُقِیمُوا الصَّلاةَ»

آری، ابراهیم برای اقامه نماز به مکه آمد، تا کعبه را به عنوان قبلۀ نمازگزاران تجدید بنا کند، و سپس مردم را به حج دعوت نمود، گویا نماز به سوی کعبه، بیش از طواف به دور کعبه، در نظر ابراهیم جلوه کرده است!

ترک جلسه به خاطر نماز

یکی از ادیانی که نامشان در قرآن آمده، «صابئین» هستند که به حضرت یحیی گرایش دارند وبرای ستارگان تأثیری قائلند. نماز و مراسم ویژه ای دارند و هنوز در خوزستان گروهی از آنان هستند.

این فرقه، رهبری دانشمند ولی مغرور داشتند که بارها با امام رضا علیه السلام گفتگو کرد، ولی زیر بار نمی رفت.

در یکی از جلسات، امام رضا علیه السلام استدلالی کرد که او تسلیم شد و گفت: اکنون روح من نرم شده حاضرم مکتب تو را بپذیرم، ناگهان صدای اذان بلند شد، امام رضا علیه السلام جلسه را ترک کرد، مردم گفتند: فرصت حساسی است، چنین فرصتی پیش نمی آید، امام فرمود: اوّل نماز!

او که این تعهّد را از امام دید، علاقه اش بیشتر شد. بعد از نماز گفتگویش را تکمیل کرد و ایمان آورد.(1)