چرا خداوند پيش از خلقت انسان، زمين و ديگر موجودات در آن را آفريد؟

این سوال پاسخ واضحی دارد. طبیعی است باید زمینه رشد انسان فراهم شود. فراهم شدن زمینه رشد نیز به این است که هر چه انسان نیاز دارد در این عالم مهیا شده باشد.

مادران قبل از تولد نوزاد وسایل و لوازمی که کودک نیاز دارد تهیه می کنند. هیچ مادری صبر نمی کند بچه اش به دنیا باید بعد به بازار رفته پوشک و لباس و ... بخرد. و این نشان از عقلایی بودن این مسئله است که خلقت آسمان و زمین و آن چه در بین آنهاست ضرورتا بایستی مقدم بر خلقت انسان باشد.
جناب صالح
انسان چون محدود است مجبور است که برای هر کاری مرحله به مرحله پیش برود و دایما آزمون وخطا داشته باشد
ویا پیش نیاز تهیه کند
اما خداوند که از همان ابتدا نیاز انسان را می دانسته چرا
زمین را بر اساس نیاز آفریتش انسان خلق نکرد ؟

می توانست طوری بیافریند
که نیاز نباشد اول زمین مهیا شود و بعد انسان به وجود آید
با توجه به اینکه آفرینش اولیه ی زمین به تکامل انسان مربوط نمیشه
و خدا قدرت داشته از همان ابتدا زمین را با شرایط زندگی یک انسان به وجود آورد

مشكل بر سر فاعليت فاعل نيست بلكه مشكلي كه اينجا وجود دارد بحث قابليت قابل است. فاعل تام است هيچ نقصي ندارد ولي قابل تحمل چنين فعليتي را ندارد. چند تا مثال عرض كنم تا روشن بشود.
.................................................. ...........................

شما ساقي خوبي هستيد و مي توانيد ليوان ها با اندازه هاي مختلف را از نوشيدني پر كنيد ولي آيا مي توانيد به ليواني كه كوچك است بيش از آنچه ظرفيت دارد پر كنيد؟ اينجا مشكل از شما نيست بلكه مشكل از ليوان است كه ظرفيت محدود دارد.

كسي كه كودن است و بهره هوشي پايين دارد ، توان رشد علمي بالاتر را ندارد، هر چند شما بهترين معلمان را براي او استخدام كنيد.
.................................................. .....................

نكته ديگر اين كه ما در عالم ماده زندگي مي كنيم و عالم ماده زماني است بخلاف عالم امر كه عالم كن فيكون است. امور زماني در طول زمان تحقق پيدا مي كنند و به تعبير حكمت متعاليه زمان بعدي از اجسام است براي تكامل نيازمند گذر زمان است. سنت الهي در عالم ماده بر اين امر استوار شده كه اشياء در گذر زمان رشد كنند و تكامل يابند و زمين و آسمان نيز در گذر زمان توانستند آمادگي پيدا كنند كه تا انسان بتواند در چنين محيطي زندگي كند.
.................................................. .....

به عبارت ديگر اين قابليت براي زمين و آسمان در طول زمان حاصل شد پس فاعليت فاعل مشكلي نيست بلكه مشكل از ناحيه قابل بود و اين مشكل نيز در طول زمان و گذر زمان حل شد.


.................................................
مثال به مادر و نوزاد هم كه زدم غرضم تشبيه بين خالق و مخلوق نبود غرض اين بود كه اين يك كار عقلايي و حكيمانه است كه قبل از آمدن شيء مقدمات و نيازهاي آن شيء فراهم باشد. خداوند هم حكيم است و كاري خلاف حكمت نمي كند.

حکمت اين اختلاف ها چيست؟

با اندک تامل روشن مي شود . فرض کنيد اگه همه انسان ها مرد بودند چه مي‌شد يا اگر همه زن بودندچه مي‌شد. اگر همه رئيس قبيله بودند چه مي‌شد؟ اگر همه بخواهند دکتر يا مهندس باشند و هزاران سوال ديگر. آيا نظام خانواده شکل مي‌گرفت. آيا جامعه اي ايجاد مي‌شد. آيا امکان داشت که هر نفر تمام نيازهاي خود را بدون کمک ديگران برآورده کند؟

الان شما فرضا پزشک هستيد، عده اي به شما نيازمند هستند شما هم به نانوا، به نجار، به آهنگر ، به بنا به تعميرکار و به همسر نيازمنديد. حکمت اين اختلاف خاصيت انسان است که يک موجود اجتماعي است .

اگه همه از ظرفيت صد درجه برخوردار بودند آيا کسي زير بار کس ديگر مي رفت؟ پس نياز به همه نوع ظرفيتي هست. هم نياز به هوش بالا داريم و هم نيازمند هوش متوسط و هم نيازمند هوش پايين . کسي که بهره هوشي بالا دارد هيچ موقع شان خود نمي بيند که سوفور شود و زباله ها را جمع کند و نبايد هم چنين کند چون استعدادي که خداوند به او داده هدر مي رود.


ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــ ــــــــــ

اما اما اما

با تمام اين اختلاف استعدادهايي که انسان ها دارند ، نزد خداوند يکسان هستند . کسي که استعداد بالا دارد و کسي که استعداد پايين دارد همه نزد خداوند يکسان هستند و تنها يک چيز است که باعث برتري حقيقي است و آن تقوا است ان اکرمکم عند الله اتقکم ...


ممکن است شخصي بهره هوشي پايين داشته باشد ولي چون در حد توان خود عبادت خداوند را مي کند کمک به خلق خدا مي کند از لحاظ درجه و مقام بالاتر از شخصي باشد که بهره هوشي فوق العاده دارد.