حبیبه خدا

منم كه عصمت الله و، به ساق عرش زیورم حبیبه خدا منم، حباب نور داورم

رضاى من رضاى او، ولاى من ولاى او كه من ولیة الله و، ز هر بدى مطهرم

على است نفس احمد و حقیقت محمدى منم كه بضعة النبى و، با على برابرم

به تخت اقتدارشان، نشسته‎ام كنارشان به تاج افتخارشان، یگانه است گوهرم

بجز محمد و على، كه نور ما بود یكى ز انبیاء و اولیاء، خدا نموده برترم

نبى چو گفت بر ملا: اگر نبود مرتضى ز اولین و آخرین، هر كسى نبود همسرم

على، شهاب ثاقب و منم فروغ زُهر وى با اوج عصمت و حیا، به هر زمان منورم

نهال عشق ایزدى، بهار حسن سرمدى شكوفه محمدى، عطاى رب و كوثرم

حسین با حسن مرا، دو گوشوار زینتند على است طوق گردنم، محمد است افسرم

محمد و على و من، چو اصل و ام خلقتیم منم كه باب خویش را، درین مقام مادرم

فدك چه جلوه‎اى كند، به پیشگاه دولتم كه مالكیت جنان، به كف بود چو حیدرم

علیه غاصب فدك، از آن قیام كرده‎ام كه راه پر جهاد حق، نشان دهم به دخترم

"حسان" بود مودت رسول و آل مصطفى امید برزخ من و، پناه روز محشرم

چایچیان "حسان"