صراط مستقیم

فاطمه زهرا، ام الائمه و بانوی بزرگ اسلام، که سلام خدا بر او باد، به شهادت رسید و عالم خلقت را در غم جان گداز فراقش نهاد. همه هستی در این داغ به سوگ نشست و تاریخ بار سنگین این اندوه را برای همیشه بر دوش گرفت. او دنیا را وداع گفت امّا چراغ هدایت او تا ابد تابناک و روشن خواهد ماند؛ چرا که او راه راست و جادّه رستگاری بود، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم ، فرمود: «خداوند علی و همسرش فاطمه و پسرانش را حجت های خدا بر مردم قرار داد. آنان درهای علم و آگاهی امتند؛ هرکه از آنان هدایت جوید، به راه راست هدایت شود». اینک ما خدا را به این آیه مبارک از قرآن می خوانیم که: «اهدنا الصراط المستقیم»؛ خداوندا، ما را به راه راست هدایت کن و در مسیر پیروی از آن بانوی بزرگ راهمان بر.

مهبط ملایک

سال هاست که حضور خوش بوی تو بهانه نزول فرشتگان آسمان به زمین است و خانه نورانی ات مهبط پرمهر فرشتگان. این زنجیره شوق در تمام لحظات بودن تو پاره نشد. دسته ای می آمدند و دسته ای سرشار از نور مهر تو به عرش پر می گشودند. دسته ای تحفه های الهی می آوردند و دسته ای نور ناب، و اینک نه خانه تو، نه کوچه بنی هاشم و نه مدینه، که عالم خلقت از عرش تا فرش در عزاست. آسمان و زمین به سوگ ایستاده است و فرشتگان خدا سوگوارانی هستند که داغ شهادت جان سوز تو را بر دوش می کشند.

فرشتگانی که به فرموده امام صادق علیه السلام هر صبح و شام، ساعت به ساعت و در هر چشم برهم زدن، بر این مأمن نور نازل می شدند، اینک دم به دم رفتن جان گداز تو را تعزیت می گویند.

خانه رحمت

گرسنه ای درمانده از رنج گرسنگی، شکایت به سوی پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم می برد. پیامبر او را به منزل همسرانش می فرستد تا او را به خوراکی مهمان کنند، امّا پاسخ می شنود که جز آب در خانه ما چیزی نیست. علی علیه السلام مهمان را به خانه خود می خواند، در خانه کوچک و آسمانی فاطمه زهرا علیهاالسلام نیز جز غذای اندکی برای کودکان چیزی نیست. امّا چشمه سار رحمت دخت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم هرگز لبی را تشنه نمی گذارد. آن بانوی الهی می فرماید: «چیزی جز غذای کودکان در خانه نیست امّا ما مهمان را بر خود مقدم می داریم». فاطمه علیهاالسلام کودکان را سرگرم می دارد و علی علیه السلام از مهمان پذیرایی می کند و آسمان در شگفت از این همه ایثار و رحمت، نزول این آیه مبارکه را به تماشا می ایستد که: «دیگران را بر خود مقدم می دارند هر چند خود بدان نیازمند باشند و کسانی که از بخل نفس خود مصون مانند همانا آنان رستگارانند».

گریه آسمان

مدتی کوتاه از رحلت جان سوز پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم می گذرد. عالم خلقت هنوز بار این سوگ عظیم را بر دوش می کشد. داغ فراق پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم برای آنها که جایگاه او را چنان که باید نمی شناختند، قابل تحمل نبود، چه رسد به تو که به پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم نزدیک ترین بودی؛ سرشار بودی از معرفت و عشق به رسول خدا. داغ رحلت آن اسوه رحمت، سینه داغ دارت را می سوزاند و وهم این آتش پرسوز اشک هایی بود که لحظه ای نباریدن را تاب نمی آورد. اشک های تو، ای دختر رسول خدا، اگرچه سوز سینه تو را مرهم می نهاد، امّا بر جان عالم خلقت آتش اندوه می زد.

مهمان آسمانی

حتی به قدر لحظه ای کوتاه هم دنیا برای تو جای ماندن نبود؛ که تو هدیه ای آسمانی بودی که تنها برای گذری کوتاه به مهمانیِ عالم خاک آمده بودی تا رایحه حضورت را در آفرینش بپراکنی؛ تا آسمانی بودن، الهی بودن و از خاک بریدنِ انسان معنا گیرد؛ تا عشق به خدا و رسول خدا و صبوری در راه خدا تصویر شود؛ تا پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم ، این عصاره مظلومیت و رنج، تنها نماند؛ تا علی علیه السلام ، این آینه بردباری و ایمان، در کشاکش ظلم و عصیان بی یاور نماند. اکنون که بار مسئولیت را به مقصد رسانده ای؛ اکنون که حجت را تمام کرده ای و پدر بزرگوارت از دنیا رخت بربسته است، تو نیز در بهار جوانی چشم به آسمان دوخته، در انتظار عروجی. درود خدا بر تو باد، ای آسمانی ترین میهمان خلقت.