زندگی گروهی در لانه ی حشرات

مورچه ها موفق ترین حشرات اجتماعی هستند. در لانه ی جمعی مورچه های برگ بُر، ملکه تخم می گذارد اما وظیفه ی نگه داری از تخم ها به عهده ی مورچه های پرستار است. مورچه های کارگر بزرگ برگ ها را می برند و به لانه می آورند. این مورچه ها هنگام حرکت، شکم خود را به زمین می کشند و ماده ای بو دار برای راهنمایی بقیه بر جا می گذارند. مورچه های سرباز، سر بزرگ و آرواره های قوی برای گاز گرفتن دارند و با این ساختار ها از لانه محافظت می کنند. مورچه های کارگر کوچک تر تونل های جدید می کنند و از باغچه های قارچ، برای تغذیه ی مورچه های دیگر، مراقبت می کنند.

زندگی گروهی در لانه ی حشرات

ملکه ی مورچه ها می تواند در هر ۱۰ ثانیه یک تخم بگذارد. مورچه ها برگ را می جوند و از آن خمیر می سازند. سپس، این خمیر را با مدفوع خود مخلوط می کنند. قارچ ویژه ای روی این مخلوط پرورش می یابد و مورچه ها آن را می خورند. طول یک مورچه ی برگ بر به ۲ سانتی متر می رسد. این مورچه می تواند چیزهای سنگین را با دهانش جا به جا کند.

حشراتی که تنها در لانه زندگی می کنند

بیش تر حشره ها تنها زندگی می کنند و جای مناسبی برای تخم گذاری می یابند. امکان دارد این محل، درون بدن حشره های دیگر باشد. نوعی زنبور وجود دارد که تخم خود را در بدن یک عنکبوت زنده اما از کار افتاده و یا فلج می گذارد. حشره هایی که زندگی اجتماعی دارند مانند مورچه ها که به آن ها پرداختیم همواره در کنار هم، در گروه های بزرک تقسیم وظایف و زندگی می کنند. در این گروه ها، هر حشره وظیفه ی خاصی دارد و تولید مثل، فقط به عهده ی ملکه است. لانه ی مورچه ها شبکه ی تهویه ی هوا دارد و مجرا های خاصی، دما و رطوبت درون آن را یک نواخت نگه می دارند. آن لانه ها در کل پیچیده تر هستند. همچنین مورچه ها می توانند برگ ها را از راه شبکه ای از تونل ها به درون لانه ببرند.

عجایب دیگر و قطعات دهانی حشرات

زنبورهای عسل و مورچه ها، اعضای گروه خود را از راه بویایی می شناسند. تعداد عدسی های چشم حشره ها، از ۶ عدد در مورچه ی کارگر تا ۳۰ هزار عدد در برخی سنجاقک ها متغیر است. حدود سه هزار و پانصد نوع سوسک خانگی وجود دارد که بیشتر آن ها در منطقه های گرم سیر زمین زندگی می کنند. زنبورهای عسل زنبیل های گرده دارند که در واقع، مو هایی بر روی پا های عقبی است. با آن ها گرده ها را جمع آوری می کنند. قطعات دهانی حشرات با نوع غذای آن ها سازگار شده است.

برخی حشره ها آرواره های جونده، بعضی مکنده و عده ای نیش زننده دارند. راهبک آرواره هایی قوی دارد که می تواند آن ها را در پوست سخت حشرات فرو ببرد. سوسک ببری، گوشت خوار درنده ای است که آرواره های جونده ی بزرگی دارد. در انواعی از سوسک ها که ویویل نام دارند، قطعات دهانی بر آمده و پوزه مانند هستند. این سوسک ها آفت های خطرناکی هستند و غلات و آرد را آلوده می کنند.