روزی عده‎ای از اشراف و مردم عادی در خانه یکی از بزرگان شهر مهمان بودند. غلام خانه هنگام آوردن ظرف غذا شتاب کرد و همه غذا به زمین ریخت و مقداری از آن روی جامه صاحب‎خانه پاشید. او خشمگین شد و نزدیک بود که غلام از ترس بیهوش گردد.

در این حال غلام آیه‌ای به ذهنش رسید و آن را بر زبان راند که «… وَ الْکاظِمينَ الْغَيْظَ …» (آل‎عمران – 134) «کسانی که خشم و غضب خود را فرو می‌خورند».

صاحب‎خانه گفت: «خشم خود را فرو خوردم!»

غلام ادامه آیه را خواند: «… وَ الْعافينَ عَنِ النَّاسِ …» (آل‎عمران – 134) «و کسانی که بدی مردم را ببخشند.»

بزرگ پاسخ داد: «تو را بخشیدم!»

غلام باز هم ادامه آیه را خواند: « … وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنينَ» (آل‎عمران – 134) «و خداوند احسان‎کنندگان را دوست دارد.»

صاحب غلام پانصد دینار به او بخشید و گفت: «برو که تو آزادی!»