«دریاترین برکه»

    این بار هم، سفری دیگر، چونان گذشته، و بازگشتی دوباره

    از آخرین سفر، بی‏شباهت به گذشته؛

    حجة الوداع، برکه نزدیک است و حقیقت نزدیک‏تر، در چند قدمی.

    سیل کاروانیان، خاک سوزانِ حجاز را در می‏نوردند.

    تاریخ سالخورده حجاز، گرد زمان بر پلک‏هایش، با چشم‏های

    نیمه باز انتظار حماسه‏ای دیگر را می‏کشد و باز هم...

    امین وحی از پس پرده‏های غیب، از ورای

    ابرهای کبودِ آسمان حجاز، از جانب او...

    امّا این بار با سبزترین پیام، با زلال‏ترین نزول می‏آید

    «یا ایها الرّسول بلِّغ ما اُنزل إِلَیْکَ من ربک»

    زبان بلیغ رسول در آشوب می‏افتد و باز هم پیامی سبز،

    حجم وجودش را پر می‏کند؛

    یا ایها الرّسول بلِّغ ما انزل إِلَیْکَ من ربک»

    سخت در اندیشه است که چگونه و این بار...

    پیام دوباره، کاخ اندیشه ‏اش را فرو می‏ریزد.

    «فَاِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رسالتَه»، دل آشوبه‏اش، زدوده می‏شود و

    ... به خواست رسول، قافله می‏ایستد، درست کنار غدیر،

    دریاترین برکه، حماسی‏ترین جایگاه تاریخ.

    این‏بار حقیقت دین، در قلب صحراهای حجاز، از ورای حجاز

    شترانی که تا چندی پیش راه به سوی مدینه می‏بردند،

    بر دیواره‏های زمان طنین افکن می‏شود.

    نوای «من کُنتُ مولاهُ، فهذا علیٌ مولاه» در گوش زمان می‏پیچد.

    «الهم والِ مَنْ والاهُ وَ عادِ مَنْ عاداهُ وَانْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَاخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ؛

    بارالها، آن کس را که دوستی‏اش کند، دوست باش و آن کس را که

    با او دشمنی کند، دشمن شو و آن کس را که یارش باشد، یاری کن و

    آن که او را خواری خواهد، خوار ساز.»

    این بار امانت خدا و رسالت رسول، بر دوش علی فرود

    می‏آید و علی پا بر جای نبی می‏گذارد.

    علی که امام عشق است و «حقیقتی بر گونه اساطیر» و افسوس

    که تنها پنج بهار با خنکای عدالت شکفت و افسوس که کوفه نشینانِ

    بی‏ کفایت دچار کفر شدند و قلب دریایی‏اش را شکستند.