خاطره همیشه جاری

صفیر گلوله ها، زوزه مسلسل ها و صدای ناموزون
تانک ها در گوش آسمان پیچید.

ناگاه، شهر، چون بوستانی که در افسونِ نابهنگام خزان،
خشکیده باشد، غرق گل های پرپر شد؛
بر شاخه خیابان، چشمه های خون جوشیده بود.

لب خونین جوی ها، خبر از ملاقاتِ تلخ گلوله با قلب ها می داد.
ناله دلخراش مجروحان، در گوش حادثه می پیچید

انگار می بایست خاطره سرخ پانزده خرداد 42،
تا ابد در ذهنِ زخمی شهر، باقی بماند!