قرآن در کلام رهبری – سوره یونس آیه 23

منبع : پایگاه حوزه نت

متن آیه:

فَلَمَّا أَنجَاهُمْ إِذَا هُمْ یبْغُونَ فِی الْأَرْضِ بِغَیرِ الْحَقِّ یا أَیهَا النَّاسُ إِنَّمَا بَغْیکمْ عَلَی أَنفُسِکم مَتَاعَ الْحَیاةِ الدُّنْیا ثُمَّ إِلَینَا مَرجِعُکمْ فَنُنَبِّئُکم بِمَا کنتُم تَعْمَلُونَ

ترجمه:

و هنگامی که [خدا] آنان را نجات بخشید، ناگهان آنان به ناحق، در زمین ستم می کنند! ای مردم! ستم شما، تنها به زیان خود شماست؛ بهره زندگی پست (دنیا را می برید)، سپس بازگشت شما فقط به سوی ماست؛ و شما را به آنچه همواره انجام می دادید، خبر می دهیم.

موضوع:

بدی متاع دنیا در صورت ایجاد مانع برای انجام تکالیف

کلام رهبر:

خواصِ طرفدارِ حق، دو نوعند. یک نوع کسانی هستند که در مقابله با دنیا، زندگی، مقام، شهوت، پول، لذّت، راحت، نام و همۀمتاعهای خوبْ قرار دارند. اینهایی که ذکر کردیم، همه از متاعهای خوب است. همه اش جزو زیباییهای زندگی است. «مَتاعُ الْحَیاةِ الُّدنْیا. » «متاع»، یعنی «بهره». اینها بهره های زندگی دنیوی است. در قرآن که می فرماید «مَتاعُ الْحَیاةِ الُّدنْیا»، معنایش این نیست که این متاع، بد است؛ نه. متاع است و خدا برای شما آفریده است. منتها اگر در مقابل این متاعها و بهره های زندگی، خدای ناخواسته آن قدر مجذوب شدید که وقتی پایِ تکلیفِ سخت به میان آمد، نتوانستید دست بردارید، واویلاست! اگر ضمن بهره بردن از متاعهای دنیوی، آن جا که پای امتحان سخت پیش می آید، می توانید از آن متاعها به راحتی دست بردارید، آن وقتْ حساب است.

تفسیر:

نکته ها و اشاره ها:

1- مشرکان پس از نجات از خطرها، پیمان خود را با خدا فراموش می کنند و به ستمکاری می پردازند و حقوق دیگران را پایمال می کنند تا از دنیا بهرۀبیش تری ببرند ولی در نهایت خودشان ضرر می کنند؛ چون گرفتار عذاب الهی می شوند، در حالی که بهرۀآنان از دنیا تفاوتی نکرده است.

2- ناسپاسی و سرکشی انسان با بهره مندی و دل بستگی او به دنیا رابطه دارد و غالباً دنیاپرستی انسان هاست که آنان را به انحراف، ناسپاسی و سرکشی سوق می دهد.

دشمن به دشمن آن نکند که بی خرد با نفس کند به مراد و هوای خویش

(سعدی)

3- در حدیثی از امام صادق علیه السلام حکایت شده که فرمودند: «سه چیز به صاحب خود بازمی گردد: پیمان شکنی، ستمکاری و نقشه کشی. » سپس حضرت آیۀفوق را تلاوت کردند.

از دست دیگران چه شکایت کند کسی سیلی به دست خویش زند بر قفای خویش

(سعدی)

4- در آیات پیشین ضمیرها به صورت مخاطب اما در این آیه به صورت غایب آمده است. مفسران قرآن در مورد این تغییر لحن سه احتمال داده اند: نخست آن که حال مشرکان گرفتار بلا را به عنوان درس عبرت، به صورت غایب آورده است. دوم آن که برای تحقیر مشرکان آنان را غایب آورده است؛ گویی خدا نخست آنان را به حضور می پذیرد و سپس طرد می کند. سوم آن که به خاطر حالت طبیعی سرنشینان کشتی است که در آغاز نزدیک ساحل هستند و می توان آنها را مخاطب ساخت اما وقتی دور شدند، مثل افراد غایب می شوند.

آموزه ها و پیام ها:

1- انسان (مشرک) ناسپاس و بی وفاست.

2- ظلم به دیگران، نوعی ستم به خویشتن است.

3- ناسپاس و ستمکار نباشید که به زیان خودتان تمام می شود.

منبع: تفسیر قرآن مهر جلد نهم صفحه 57