قرآن در کلام رهبری – سوره یونس آیه 32

منبع : پایگاه حوزه نت

متن آیه:

فَذلِکمُ اللَّهُ رَبُّکمُ الْحَقُّ فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلَالُ فَأَنَّی تُصْرَفُونَ

ترجمه:

و این خدا، پروردگارِ حقّ شماست، و بعد از حق، چه چیزی جز گمراهی وجود دارد؟! پس چگونه (از حق) روی گردانیده می شوید؟!»

موضوع:

حج، صحنه اتحاد امت اسلامی بر محور توحید

کلام رهبر1:

حج، کانون معارف اسلام و بیان کنندۀسیاست کلی اسلام برای ادارۀزندگی انسان است. حج، مظهر توحید و نفی و رمی شیطان و تکرار شعار ابراهیم(علیه السّلام) است که گفت: «انّی بری ء من المشرکین» صحنۀاتحاد عظیم امت اسلامی برگرد محور توحید و برائت از مشرکین و نفی و طرد همۀبتهاست. و بت، هر آن چیزی است که به جای خدا قرار گیرد و ولایت الهی را به ولایت خود تبدیل کند و نیرو و ارادۀافراد بشر را در اختیار بگیرد؛ حال چه سنگ و چوب، و چه قدرتهای شیطانیِ سلطه گر و جبار، و چه عصبیتهای جاهلی و ناحق که: «فماذا بعد الحقّ الّاالضّلال».

بتهای بزهکار استبداد و استعمار، حکمرانان از خدا بی خبر و قدرتهای سلطه گر جهانی، در گذشته و حال، همواره از حجِ با مضمون سازنده و روشن و الهامبخش، بشدت ترسیده و با آن به مقابله برخاسته اند. آنها تبلیغات دامنه دار و خصمانه یی را به وسیلۀآخوندهای درباری و ریزه خواران سفرۀعشرت خود بر ضد مضمون سیاسی حج به راه انداخته و با هیاهو و جنجال خواسته اند بقبولانند که حج از سیاست جداست و جز عبادتی به مثابۀعبادات فردی نیست؛ غافل از آن که هر انسانِ اندکی هوشمند هم بوضوح درمی یابد که اگر درس وحدت مسلمین و عظمت امت اسلامی و تعارف برادران جدا افتاده و همصدایی صاحبان زبانها و نژادها و ملیتها و مناطق جغرافیایی گوناگون و اعتصام به حبل اللَّه با حالت طبیعی در حج منظور نمی بود و فقط عبادت و رابطۀجداگانۀانسانها با خدای خود مطلوب بود، آمدن از «کلّ فجّ عمیق» و پیاده و سواره، آن هم در یک موسم خاص، چه معنی داشت؟ رنج پیمودن این راه، چرا؟ و حضور در مکه وسپس در عرفات و مشعر و منی، آن هم در ایام معدودات و روزها و ساعات معین برای همۀمسلمین جهان، چرا؟ و طواف گرد یک مرکز واحد و رمی یک نقطۀواحد، چرا؟

آری، حج عبادت است و ذکر و دعا و استغفار؛ اما عبادتی و ذکر و استغفاری در جهت ایجاد حیات طیبۀامت اسلامی و نجات آن از زنجیرها و غلهای استعباد و استبداد و خداوندان زر و زور و تزریق روح عزت و عظمت به آن و زدودن کسالت و ملالت از آن. این است حجی که از پایه های دین به شمار رفته و امیرالمؤمنین علی(علیه السّلام) در نهج البلاغه آن را عَلَم اسلام و جهاد هر ناتوان و برطرف کنندۀفقر و تنگدستی و مایۀتقرب و نزدیکی اهل دین به یکدیگر شمرده است؛ و این است آن حجی که بندگان مجاهد خدا همه ساله از ایران با شوق و شور بدان روی می آورند و برائت از امریکا و صهیونیسم و نفی ولایت استکبار و شعار برای تعمیم ولایت الهی را شرط اصلی آن می شمرند؛ و این است آن حجی که سیلی خوردگانِ از اسلام و انقلاب و در رأس آنان امریکای جنایتکار، از آن احساس خطر می کردند و اکنون دو سال است حکام آل سعود برای شادی و خشنودی امریکا و اسرائیل، مؤمنین را از اقامۀآن مانع می شوند و زبانها و قلمهای مزدور آخوندهای نوکرصفت را به نفی آن و محکوم کردن آن وادار می کنند.

موضوع:

جاهلانه شدن نظام در صورت پیاده نشدن قضای اسلامی

کلام رهبر 2:

اگر ما نتوانیم قضای اسلامی به معنای واقعی را در جامعه پیاده کنیم و عدل اسلامی را در دستگاه قضاوت و حکومتمان نشان دهیم و نتوانیم زمینه های تداول ثروت بین اغنیا را که اسلام آن را منع کرده است، با نظام اقتصادی درست در جامعۀاسلامی از بین ببریم و نتوانیم اخلاق و ارزشهای اسلامی را در جامعه مجسم و محقق کنیم، در نتیجه نظامی با پرچم و اسم اسلام، اما با حقیقت و معنای غیراسلامی - و احیاناً جاهلی - خواهیم داشت؛ که هر چیز غیراسلامی باشد، جاهلی است؛ «فماذا بعد الحقّ الّا الضّلال». اگر خدای نکرده چنین شد، ما همان مؤذن بدصدایی خواهیم بود که صدا و آهنگ ناخوش ما، به جای آن که به اسلام عزت و آبرو ببخشد، آن را دچار سرشکستگی خواهد کرد.

موضوع:

خشیت الهی شرط عملی تبلیغ

کلام رهبر3:

در تبلیغ یک مطلب این است - در آیۀسورۀمبارکه احزاب است، که تلاوت کردند - «الّذین یبلّغون رسالات اللَّه و یخشونه و لایخشون احدا الّااللَّه و کفی باللَّه حسیبا». تبلیغِ رسالات اللَّه، با این دو تا شرط عملی است: «یخشونه»، این یک. «و لا یخشون احدا الّا اللَّه». اولاً خشیت الهی لازم است؛ برای خدا باشد، در راه خدا باشد، ملهم از تعلیم الهی باشد. اگر برخلاف الهام الهی و ملهمات از تعلیم الهی باشد، گمراهی است، ضلالت است. «فماذا بعد الحقّ الّا الضّلال».

فهمیدن حق با خشیت الهی حاصل میشود. بعد، در مرحلۀبیان حق: «و لایخشون احدا الّا اللَّه». چرا؟ چون حق و حقیقت، دشمن دارد؛ بیان حقیقت آسان نیست. دشمنان حقیقت دنیادارانند، قدرتمندانند، طواغیت عالمند؛ در طول تاریخ این جور بوده است، تا آخر هم، تا زمانی که دولت حقۀولی عصر (ارواحنا فداه) ظهور بکند، همین جور خواهد بود. این قدرتمندان بیکار که نمیمانند؛ ایجاد اشکال میکنند، ضربه میزنند، از همۀابزارهایشان استفاده میکنند.

پس باید «و لایخشون احدا الّا اللَّه» وجود داشته باشد، والّا اگر از غیر خدا ترسی وجود داشت - به انواع و اقسامه. ترس هم یک جور نیست - راه دیگر منسد خواهد شد. یک وقت این است که انسان ترس از جانش دارد، یک وقت ترس بر مال دارد، یک وقت ترس بر آبرو دارد، یک وقت ترس از حرف و گفتِ این و آن دارد؛ اینها همه ترس است. این ترسها را باید گذاشت کنار؛ «و لایخشون احدا الّا اللَّه». این، زحمت زیادی دارد. این رنج را، این زحمت را خیلی اوقات هم افراد نمیفهمند، مردم درک نمیکنند چه رنجی دارد کشیده میشود. دنباله اش میفرماید: «و کفی باللَّه حسیبا»؛ حساب و کتاب را بگذار به عهدۀخدا. اخلاص، اقدامِ همراه با یقین، همراه با شجاعت و شهامت، و حساب و کتاب را به عهدۀخدا گذاشتن. این میشود آن قوارۀکلی تبلیغ اسلامی.

تفسیر:

نکته ها و اشاره ها:

1- این آیه یک راه منطقی برای شناخت باطل پیشنهاد می کند و آن این که نخست حق را بشناسید، آن گاه هر چه غیر آن و مخالف آن بود باطل است و باید کنار گذاشته شود.

خلوت دل نیست جای صحبت اغیار دیو چو بیرون رود فرشته درآید

(حافظ)

2- این آیه با اشاره به مطالب آیۀقبل این گونه پیام می دهد که پروردگار حقیقی، خدایی است که رازق، مالک و مدبّر جهان است و مرگ و زندگی به دست اوست؛ پس بت ها و معبودهای دروغین پروردگار شما نیستند.

3- میان حق و باطل، راه سومی وجود ندارد و هر چه حق نبود باطل است.

آموزه ها و پیام ها:

1- فقط ربوبیت خدا حق است و هر چه غیر آن است باطل و گمراهی است.

2- از حق روی نتابید که به هر چه غیر آن رو کنید باطل است.

منبع: تفسیر قرآن مهر جلد نهم صفحه 69