این قصه ای كه عشق، تمامی نمی كند

عالم نظر به عمق پیامش نمی كند

ماهی كه معتكف شده هفت آ سمان دراو

اما نظر به حد قیامش نمی كند

این عشق، بی دلیل، كسی را نكرده «شاه»

یا بی سبب بهشت به نامش نمی كند

این جا زمین به پله ی هشتم رسیده كه

كاری بجز نظر به امامش نمی كند

آیا كه گفته است كه مولا كلاغ را

مهمان آب و دانه ی دامش نمی كند؟

یك خار هم عزیز شود پیش او، مگو

باران توجهی به سلامش نمی كند

در زائران خوب و بدش سیر كن ببین

این لطف را نثار كدامش نمی كند؟

آهوی او مقابل صیاد و شیر هم

فرقی چنان به حال خرامش نمی كند

دور طواف روز رسیده ست و خواب شب

اما چرا ستاره تمامش نمی كند؟

شعری از مرتضی حیدری ال كثیر از كتاب خورشید در عبای تو پیچیدهاست