قرآن در کلام رهبری – سوره انعام آیه 26

منبع : پایگاه حوزه نت

متن آیه:

وَ هُمْ ینْهَوْنَ عَنْهُ وَ ینْأَوْنَ عَنْهُ وَ إِنْ یهْلِکونَ إِلاَّ أَنْفُسَهُمْ وَ ما یشْعُرُون

ترجمه:

و آنان (مردم را) از آن منع می کنند؛ و (خود نیز) از آن دوری می کنند، و جز خودشان را هلاک نمی کنند؛ و [لی با درک حسّی ] متوجه نمی شوند.

موضوع:

مناسب نبودن هیاهو هنگام صحبت دیگران در مجلس

کلام رهبر:

من قبلاً به برخی از نمایندگان محترم این نکته را عرض کرده ام، حالا هم چون همه ی شما تشریف دارید، به شما هم میگویم: مجلس جای گفتگوی حکیمانه و خردمندانه است. شما یک حرفی میزنید، استدلالی دارید، استدلالتان را ذکر میکنید؛ بعد نفر بعدی می آید، میگوید به این دلیل، حرف ایشان غلط است، استدلالشان غلط است؛ بالاخره مجموعه هم یا به این رأی میدهد یا به آن رأی میدهد؛ این درست. اگر چنانچه وقتی شما دارید حرف میزنید، دیگری مثلاً شروع کند به دست زدن یا هیاهو کردن، برای اینکه صدای شما به گوش آن مستمع نرسد، این کار، کار حکیمانه است؟ کار خردمندانه است؟ این عادت باید در مجلس ریشه کن شود که وقتی یک نماینده ای دارد حرف میزند، یا یک وزیری، یک مسئول دولتی ای دارد حرف میزند، از یک گوشه ی مجلس چهار نفر شروع کنند یک صدائی در آوردن! این خیلی چیز بدی است. متأسفانه در مجلس هشتم این بود؛ من نمیدانم حالا در مجلس هفتم هم بود یا نه. من اوّلی که با این قضیه برخورد کردم، حیرت کردم: مگر چنین چیزی ممکن است؟ دیدیم بله، هم ممکن است، هم واقع است! در مجلس اتفاق افتاده. مجلس جای این حرفها نیست. بله، در اجتماعات عمومی، مردم عامی ممکن است از این کارها بکنند؛ یکی می آید حرف میزند، دیگری صدائی در می آورد. در تاریخ، همیشه هم از این کارها بوده. در قرآن هست که: «و هم ینهون عنه و ینئون عنه»؛ وقتی پیغمبر حرف میزد، یک عده ای نمیگذاشتند صدا به گوش دیگران برسد؛ هیاهو میکردند. اما این باب جمهوری اسلامی نیست؛ آن هم در مجلس شورای اسلامی. مجلس شورای اسلامی جای حرف است. طرف کاملاً حرفش را بزند، تمام کند؛ بعد اگر حرفش غلط است، غیرمنطقی است، جنابعالی وارد شوید، استدلال کنید، بگوئید نخیر، این حرف آقا هیچ منطقی ندارد، هیچ مبنائی ندارد؛ ردش کنید. این کار اشکال ندارد.

تفسیر:

قرآن کریم در آیه ی بیست و ششم سوره ی انعام به قرآن گریزی و قرآن ستیزی مشرکان و فرجام هلاکت بار آن اشاره می کند و می فرماید: وَ هُمْ ینْهَوْنَ عَنْهُ وَ ینْأَوْنَ عَنْهُ وَ إِنْ یهْلِکونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَ ما یشْعُرُونَ و آنان (مردم را) از آن منع می کنند؛ و (خود نیز) از آن دوری می کنند، و جز خودشان را هلاک نمی کنند؛ و [لی با درک حسّی ] متوجه نمی شوند.

نکته ها و اشاره ها:

1. مشرکان، نه تنها قرآن را اسطوره می خوانند، بلکه از آن دوری می جویند و مردم را از فهم و عمل بدان منع می کنند ولی متوجه نیستند که جز به خودشان زیان نمی رسانند.

یکی بر سر شاخ بن می برید

خداوند بستان نگه کرد و دید

بگفتا گر این مرد بد می کند

نه با من که با نفس خود می کند

(سعدی)

2. مشرکان متوجه نمی شوند که قرآن ستیزی و قرآن گریزی آنان موجب هلاکت خودشان را فراهم می سازد؛ آنان با این کار خود را از برنامه ای سعادت بخش محروم می سازند و فرجامی عذاب آلود برای خود فراهم می کنند.

آموزه ها و پیام ها:

1. مشرکان همواره در راه کارشکنی و بازداشتن مردم از قرآن تلاش می کنند.

2. دوری از قرآن موجب هلاکت انسان است.

3. قرآن گریز و قرآن ستیز نباشید که هلاک می شوید.

منبع: تفسیر قرآن مهر ج 6 61