ب: نثر

ـ... مهدی یادگار پیامبران، خلاصه ابراهیم، عصاره محمّد، و زنده کننده سنت هاست. نیمه شعبان، مطلع خورشید فروزان مهدی در ظلمتِ تاریخ است. پیروان قائم آل محمّد همچون او اهل قیام و انقلابند. مهدی(عج) کعبه مقصود و قبله موعود امّتهاست.

غیبت کبری دوره آزمایش منتظرانِ راستین حضرت مهدی(ع) است. وقتی نیمه شعبان می رسد گلواژه های انتظار، ظهور، فرج، حکومت جهانی، قسط و عدل، دیدار و مهدی می شکفد. نیمه شعبان، عید منتظران وراثت زمین برای مستضعفان و شکست سلطه های جباران است. نیمه شعبان افروختن چراغ شوق در دل شیعیان و امید دادن به محرومان است.

ـ از عمق ناپیدای مظلومیّت ما، صدایی آمدنت را وعده می داد. صدا را، عدل خداوندی صلابت می بخشید و مهرِ ربانی گرما می داد و ما هرچه استقامت، از این صدا گرفتیم و هرچه تحمّل، از این نوا دریافتیم در زیر سهمگین ترین پنجه های شکنجه تاب می آوردیم که شکنج زلف تو را می دیدیم در کشاکش تازیانه ها و چکاچک شمشیرها برق نگاه تو تابمان می داد و صدای گامهای آمدنت توانمان می بخشد. رایحه ات که مژده حضور تو را بر دوش می کشید مرهمی بر زخمهای نو به نومان بود و جبر جانهای شکسته مان. دردها همه از آن رو تاب آوردنی بود که تو آمدنی بودی. تحمّل شدائد از آن رو شدنی بود که ظهورت شدنی بود و به تحقق پیوستنی.

ـ آقای ما، امام ما، عشق ما

همه در انتظار توایم، بیا که عشّاق زیر سقف خیمه اسلام در میان شقایق و آلاله، با صفا و بی ریا، همچون آب در پی چشمه سار نورانی ولایت، حدیث «عَجِّل عَلی ظُهُورِک» را تلاوت می کنند، بیا و با طلوعت جهان را در حیرت نور بیفشان... بیا و سقف خیمه انتظار را بشکاف و دریچه های ملکوتی دیدار را برایمان بگشای.

نیّره نجّار ششکلانی

ـ گفتند می آیی: گفتند روزی از راه می آیی و آنقدر گفتند و گفتند که من تو را در آمدن خلاصه کردم. تو را مثل یک راز توی نقاشیهای کودکانه خود کشیدم. تو را مثل یک آواز برای تمام عروسکهایم خواندم. تو را لابلای همه آدم های اطرافم جستم.

ـ... ما پیروان راه هزاران ساله انبیا هستیم و به عهد ازلی خویش با آفریدگار متعال لبیک گفته ایم و برای تحقق آن عصر موعود، عصر عدالت و حاکمیت احکام خدا، قیام کرده ایم تا راه تاریخ را به سوی نور بگشاییم و اگر چشم دل باشد خواهد دید که این راه با بال های ملایک فرش شده است. رایحه ظهور موعود، دل شیفتگان حق را بی تاب کرده و آنان را به صحنه حضور کشانده است. اما مهدی جان! این قرن قرنی است که حق در کره زمین به حاکمیت خواهد رسید آینده در انتظار توست... در میان بیدار دلان سراسر کوه ارض هستند بسا دلدادگانی که به خیل منتظران موعود پیوسته اند. منتظران موعود اهل مبارزه اند و می دانند خلوص عشق موحدین جز به ظهور کامل نفرت از مشرکین و منافقین مُیسّر نخواهد شد. اما از آن فراتر اهل ولایت و اطاعتند و انتظار می کشند تا فرمان چه در رسد...

شهید مرتضی آوینی

ـ... او می آید مثل آفتاب صلوة ظهر، که هیچ ابری جلودار او نیست. در برق نگاهش رازهای پنهان آشکار است. سخاوتی بالاتر از ابر از انگشتان او می تراود، بالاتر از آسمان، آشکارتر از خورشید. ظهور می کند که: خورشید جرقه ای است برافروخته از شعله های نگاهش. او می آید؛ از افق های مبهم و نامعلوم، از خدا آباد شهر نور، تب ظهورش، به تکبیر نمازهایمان تابیده است؛ غریو مرگ بر شیطان و شیطان بزرگ، بر لبه شمشیر بوسه می زند. او می آید.

صمیمی تر از باران در فصل ترک خوردن زمین های بایر، در اشتیاق وصلت باغ با جویبار... چشم به راه باش که زمان نزول آیه رحمت چندان نخواهد پایید. به یک چشم به هم زدن ام القری را ستاره باران می کند. سیاهی شب را از دامن سپیده بر می دارد.

ـ... بعثت فرود آمدن نور است در طبیعت. غدیر، تداوم حکومت نور است در زمین. عاشورا، ذبح عظیم است برای نجات دادنِ حکومت نور. و مهدی، انفجار نور است در استغراق ظلمت. هرچه جهان ظلمانی تر گردد و تاریک شود، طلب روشنایی لازمتر و محسوس تر خواهد شد. هنگامی که آفاق را ظلمت فرا گیرد نور شناسان نور طلب به پا می خیزند و به بیداری جامعه و آماده سازی یاران مهدی دست می یازند، تا همه در جستجوی خاور انوار برآیند و تا به طلب «طلعت رشیده» و «غرّه حمیده» بشتابند، و تا دست نیاز به درگاه خدای بی نیاز بردارند و آن ذخیره الهی و منجی نهایی را بطلبد... و روزی امواج این واقعه بزرگ در جام خورشید خواهد ریخت و نسیم ها از کران تا کران دشت ها و آبادی ها بر فضای چنان دولتی خواهد وزید.

استاد محمدرضا حکیمی

ـ... مولای من... غیبتت مصیبت است و نبودنت فاجعه. روزی که بی انتظار تو سپری شود روز نیست ظلمات محض است. دست گرم نوازش است، روزی که نباشد، زندگی انجمادی بیش نیست. پر و بال وجودم تنها در امتداد و چشمهای زیبایت باز می شوند و اوج می گیرند. بی تو بودن غیر ممکن ترین تصوّر است. حاضرم هزار بار قطعه قطعه شوم ولی به این تصوّر نیندیشم. اشک من تنها برای تو سرازیر می شود و برای درک حضور تو. بی تو چگونه بمانم ای شدّت حضور. ای پیوند خورده با جاودانگی ای تنها سیراب کننده همه تشنگی هایم، رضایت تو... مولا، سخت دلتنگم. چرا ظهورت را بشارت نمی دهی؟ تنها نور جمال تو ظلمات دلتنگی را می شکافد سخت محتاج ظهورت نشسته ام تا از پشت کوه های سر به فلک کشیده فراق، بار دیگر نگاهم میهمان شود بر نظاره تو.

علی رضا مختارپور

ـ آن روز که ابرهای سیاه ظلم و فساد آسمان جهان را بپوشاند... قدرتهای اهریمنی جهانخواره پنجه های خود را در گلوی مردم رنجدیده دنیا هرچه بیشتر فرو برند... همه معیارها جز معیار ماده و ماده پرستی از میزان سنجش افکار مردم پنهان گردد... امواج تبلیغاتی نیرومند طاغوتهای شرق و غرب برای تأمین منافع نامشروع خود هرحقی را باطل و هرباطلی را حق جلوه دهد... تازیانه نامهربانی ها تنگ نظری ها؛ جدائی ها تبعیض ها و ستم ها پشت خلق مستضعف جهان رامجروح سازد در آن لحظه چشمهای پرامیدمان به تو ای مصلح بزرگ جهان دوخته شده است.

از خدایت این توفیق را برای ما بخواه که خود را آن چنان بسازیم از نظر وسعت فکر و اندیشه... که شایستگی شرکت در آن انقلاب بزرگ و جهانیّت را داشته باشیم.

آیة الله مکارم شیرازی