سوال4: سلام . چرا شما با تکنولوژی و به روز بودن مشکل دارید؟ چرا نسبت به ویدیو پروژکتور و پاورپونت گارد دارید؟ چرا نباید مثل همه جای دنیا در زمینه سخنرانی و سخنوری به روز باشیم؟ چرا نباید از ابزارها و تکنولوژی های روز استفاده کنیم؟

پاسخ: سلام بر شما. قطعا به روز بودن و بهره گرفتن از تکنولوژی، تا زمانی که در خدمت هدف و خواست من باشد هم ستودنی است و هم مطلوب و ضروری. اما نکته اینجاست که شما نمی توانید بار اقناعی کلام سخنور را به دوش ابزار و تکنولوژی بیندازید. اسلاید، عکس، پاورپونت و… در مدیوم سخنرانی، قدرت اقناعی ندارند.

قطعا در جلساتی شرکت کرده اید که سخنور وابستگی شدید به پاورپونت و اسلایدها داشته است. در این فضای کسالت بار، معمولا مخاطبین حواس پرت هستند و معمولا جذابیت کافی در سخن سخنور به وجود نمی آید و در نتیجه شنوندگان نمی دادند به اسلایدها نگاه کند و یا به حرفهای تکراری سخنور که بر روی صفحه نمایش نشان داده می شود، گوش دهد؟

واقعیت این است که در سخنرانی سخنوری ، صدا من هستم ، تصویر من هستم ، حرکت من هستم ، حقیقت من هستم و در یک تعبیر همه چیز من هستم. چگونه می خواهد یک اسلاید بر مخاطب تاثیر بگذارد و او را اقناع نماید؟ ذهن انسان و سخت افزار مغز آدمی به نرم افزار زبان واکنش نشان می دهد و در قالب این واکنش ذهنی است که مخاطب اقناع می شود.

به یاد داشت باشید، کسانی که تاکید جدی بر استفاده از ابزاری همچون اسلاید و پاورپونت دارند، سخنرانی و سخنوری را قائم به جزئیات و اطلاعاتش می دانند و تلاش می کنند رویکردشان در سخنرانی تدریس باشد. اما حقیقت آن است که سخنور کلی گوست و این روح کلام و بیان سخنور است که باید توسط مخاطبین درک شود.

این گونه ابزار و وسایل برای تدریس و ارائه جزئیات و دادن اطلاعات مناسب است اما از آنجایی که سخنور بدنبال حقیقت سازی است نیازی ندارد که بیشتر وقتش را با درگیر شدن با چنین ابزاری هدر دهد. و بدانید هر آن چیزی که حواس مخاطب را از من به خودش جلب نماید، آفت سخنوری است و اقناع را با اختلال مواجه می سازد.

در اینجا نکته مهمی را باید توضیح دهم. گفتم هر آن چیزی که حواس مخاطب را معطوف به خود نماید آفت کلام است. حتی ویژگی های مثبت و ستودنی سخنور.

سخنوری و سخنرانی تقوا می خواهد. تقوا داشتن سخنور بدین معناست که سخنور هرآنچه برای ارائه بهتر کلام، نمایش جذاب تر و اقناع جدی تر مخاطب لازم است را انجام می دهد، نه بیشتر نه کمتر.

سخنور در هنگام سخنرانی فقط کاری را که لازم است انجام می دهد نه کاری را که دوست دارد و در آن تسلط بیشتری دارد. اگر سخنور از اطلاعات زیادش، اغراق آمیز استفاده نماید یا از زبانِ بدنِ زیبایش، بیش از حد بهره بگیرد یا بیان توانمندش را به غیر ضرورت به کار بَرد، حواس مخاطب را از اصل کلام و ماهیت سخنش دور می کند و به روح سخنوری اش ضربه می زند.

در نهایت این نکته را یادآوری می نمایم که اگر تحت شرایطی خاص بنا به درخواست برگزارکنندگان جلسه سخنرانی، ملزم به استفاده از این گونه ابزار شدید، چند مورد را رعایت نمایید. اول آنکه خودتان در حین سخنرانی از این تکنولوژی ها استفاده نکنید. یعنی از شخص دیگری که قبلا با او هماهنگ کرده اید بخواهید که او متناسب با پیشرفت سخنان شما، اسلایدها را به نمایش بگذارد. دوم آنکه خودتان و کلامتان به هیچ وجه در زمان ارائه به این گونه ابزار وابستگی نداشته باشد به تعبیر دیگر شما کار خودتان را بکنید. جالب آنجاست که اگر شما کار خودتان را با دقت بالا و کیفیت مطلوب ارائه دهید، وجود این گونه تکنولوژی ها در حین سخنرانی شما کم رنگ شده و بود و نبودش برای مخاطب تفاوتی نخواهد کرد.