سوال2: سلام وقت خوش. من خیلی خوب حرف می زنم و حتی اطرافیانم همیشه مرا تشویق می کنند که تو برای مجری گیری استعداد خاصی داری. اما در کارگاه های فن بیان و سخنرانی به من ایراد گرفته می شود که روش ارائه من روش سخنورانه نیست و بیشتر کارهایم به صورت اجرا می باشد. مگر چه تفاوتی میان سخنرانی و اجرا وجود دارد؟

پاسخ: سلام روزگارانتان نیکو. خواستگاه و غایت مجری با سخنران تفاوتی دارد از عرش تا فرش. هدف مجری انتقال اطلاعات و ایجاد فرح و سرگرمی است اما سخنور تمام هم و غمش در همراه کردن مخاطب با خود و رساندن مخاطبش به اقناع، ترغیب، تشویق و در نهایت تهییج است.

مجری تمام تلاشش در همراه شدن با مخاطب است و می کوشد در فضای حاکم بر جلسه درک درستی از مخاطب و تمایلات مخاطب کشف کند و به گونه ای رفتار و گفتارش را تنظیم نماید که لبخند رضایت و تایید مخاطب را دریافت نماید اما سخنور آمده است که مخاطب را با خود همراه کند و با خود ببرد به هر آنجایی که ماهیت کلامش معلوم کرده است.

درست است که سخنور هم بی نیاز از مخاطب شناسی و درک لحظه ای از فضای حاکم بر جلسه نیست اما این درک و شناخت برای همراه شدنش با مخاطب نیست بلکه سخنور بازخورد کلامش را در لحظه تحلیل می نماید تا به وقت ضرورت راهکارش و ابزار اقناعی اش را متناسب با زمان و مکان و شرایط تغییر دهد . هیچ چیز و هیچ کس سخنور را از هدفش و ماهیتش باز نمی دارد بلکه سخنور مسیر اقناعی و روش قانع کردن مخاطب را تغییر می دهد.

قطعا مجری گری و توانمندی در اجرا نیز هنری است که در جای خود مورد نیاز است. تلاش ما در دوره تخصصی آکادمی سخنوران، آماده سازی عزیزان برای ورود به عرصه سخنرانی و سخنوری است که البته دوستداران اجرا و مجری گری نیز بهره های خوبی از این دوره ها را نصیب خود می کنند.

سوال3: سلام خدمت اساتید گرامی. من سالهاست که معلمی می کنم و همیشه در نظرسنجی های دانش آموزانم نمره بالا دریافت می کنم و هیچ وقت در کلاس هایم مشکل حرف زدن ندارم اما زمانی که معلم کلاس نیستم و قرار است برای دیگرانی به غیر از شاگردانم صحبت کنم، نمی توانم به خوبی کلاس هایم ارائه کلام دهم. مشکل کجاست؟

پاسخ: درود بر شما. برای شناخت دقیق پدیده ها نمی شود فقط به فرم آنها عنایت داشت. باید پدیده ها را با تعریف و خواستگاه شان از هم باز شناخت و میان آنها تمایز قائل شد .

ظاهرا معلم و سخنور هر دو برای مدت مشخصی در مقابل عده ای می ایستند و به ایراد کلام می پردازند و در آن مدت مشخص یکه تاز عرصه کلام هستند اما معلمی و سخنوری دو مقوله جدای از هم هستند.

سخنور آمده است با ابزارِ اقناعی قدرتمند و با ترسیم خط ذهنی مبرهن و با بیان و کلامی نافد و جذاب و ارائه اطلاعاتی دقیق و متناسب با موضوعِ کلام، مخاطبش را به ماهیتِ کلامش که مستور در موضوع و مضمون سخنش هست هدایت نماید. احتمال دارد که در این میان در راستای همسو کردن مخاطب با خودش، مطلبی را به او آموزش دهد اما هدفش انتقال جزئیات و تدریس کردن نیست.

اما معلم با همه توان و اطلاعات و دانش و آموخته هایش آمده تا چیزی را به شاگردش بیاموزد و تا زمانی که به یقین نرسیده باشد که کلامش توسط مخاطبش فهم و دریافت نشده است از تلاشش دست نمی کشد. در تدریس جزئیات و فهم جزئیات توسط مخاطب برای معلم مهم است.

معلم جزئی گوست و اطلاعاتش را گام به گام و مرحله به مرحله برای دانش آموزش تبیین می کند تا به کلیت حرفش و فهم موضوعش برسد.

اما سخنور کلی گوست و از کلیات شروع می کند و آن را از وجوه مختلف و زوایای گوناگون بررسی می کند و اگر جایی لازم باشد با بیان جزئیات و ارائه اطلاعات به کلامش رنگ و لعاب می بخشد.

اما سخنور اصلا اصراری ندارد همه مخاطبینش تمامی ریز اطلاعات و جزئیات کلامش را دریابند. چون سخنور می داند کلامش قائم به جزئیات صرف نیست و به همین سبب در بدو سخن تلاشش به ترسیم یک تصویر کلی و قدرتمند از آن چیزی است که برای تبیین و بیانش تلاش می کند. اگر شما تلاش نمایید در کارگاه های فن بیان و سخنرانی به تمرین و تلاش بپردازید، معلمی میشوید مسلح به ابزار سخنرانی و سخنوری و قطعا در این صورت جذابیت کلام شما برای دانش جویان شما فزون تر و اثرگذارتر می شود.