پرسش و پاسخ های سخنرانی :

سوال1: چرا اساتید کارگاه فن بیان و سخنرانی اجازه نمی دهند که در هنگام سخنرانی از متن استفاده کنیم؟

من وقتی متن از قبل آماده شده ام را همراه ندارم اضطراب می گیرم و همه حرف هایم را فراموش می کنم. حتی اگر یک سخنران حرفه ای برای سخنرانی و سخنوری از نوشته های روی کاغذ استفاده نمی کند، لااقل باید اجازه دهید که ما مبتدیان در ابتدای کار برای افزایش اعتماد به نفس از متن های نوشته شده خودمان در هنگام سخنرانی در کارگاه استفاده کنیم تا آهسته آهسته ما هم حرفه ای بشویم.

پاسخ: واقعیت این است که ما زمانی می توانیم سخنور قدرتمندی باشیم که قبل از آن ذهنیت سخنورانه پیدا کرده باشیم.

در ذهنیت سخنورانه حفظ کردن یک سری جملات و عبارات و یا از روی متن، سخنرانی کردن جایی ندارد. شما از چه چیزی می ترسید؟ از اینکه حرف هایتان را فراموش کنید؟ می ترسید که نتوانید عین همان جملاتی که قبلا کار کرده اید را در حضور مخاطب بیان کنید؟ خوب فراموش کنید اصلا چه اهمیتی دارد!!!

سخنوران حرفه ای کسانی است که دارای چند ویژگی خاص هستتند که هر کدام از آن ها را به جد و جهد و تلاش و کوشش کسب کرده اند و به پشتوانه آنها و ذهن خلاقشان این جسارت را دارند که در مقابل دیگران بایستند و ایراد کلام نمایند. در ابتدا آن ها بیانی قدرتمند دارند که محصول کار واژگانی و انس داشتن با متون ادبی و دوانین بزرگان شعر و ادب پارسی است.

پس این توانمندی، سخنوران را مجهز و معتمد به نفس می نماید که از سخن گفتن باز نایستند. سخنوران در هرچه بمانند از سخن گفتن باز نمی ایستند.

توانمندی مهم دیگری که سخنوران را مدد می رساند که کلام را از ابتدا تا انتها هدایت نمایند و امهات کلامشان را فراموش نکنند، داشتن خط ذهنی است.

خط ذهنی همچون رشته ای می ماند که دانه های منفک و مجزای اطلاعاتی را همچون دانه های تسبیح در کنار یکدیگر قرار داده تا کلام منسجم، متحد و یک دست دریافت شود. خط ذهنی سیر اطلاعاتی کلام سخنوران را در ذهن مخاطبان سامان می دهد. سخنوران به کمک بیان قدرتمند و خط ذهنی کار شده، خودشان را از هر نوشته و متنی بی نیاز می کنند.

به یاد داشته باشید سخنوران حرفه ای هیچ گاه متن سخنرانی خود را حفظ نمی کنند و از حفظ سخن نمی گویند.

سخن گفتن از روی محفوظات ذهنی، درک لحظه ای سخنوران از فضای حاکم بر جلسه را با اختلال مواجه می کند و این عدم درک درست از مخاطب و فضا آسیب هایی جدی و جبران ناپذیری را به سخن سخنوران وارد می کند.

در انتها این دو نکته را یادآوری می کنم. نکته اول این که سخنوران حرفه ای بجای نوشتن متن سخنرانی شان، نطق نویسی و دیالوگ نویسی انجام می دهد که توضیح مطول و مفصل آن مجال دیگری می طلبد. نکته دوم و آخر اینکه وقتی قرار است در مسیر حرفه ای شدن گام برداریم و حرفه ای شویم، دیگر اهمیتی ندارد در کجای مسیر ایستاده ایم. مهم این است که مانند یک حرفه ای به اصول مومن و پایبند باشیم.

حرفه ای کسی است که کار درست را انجام می دهد فقط به خاطر درست بودنش، حتی اگر سخت ترین کار دنیا باشد و از کار نادرست پرهیز می کند به صرف غلط بودنش، حتی اگر سهل الوصول ترین کار ممکن باشد.

حرفه ای گری ایجاب می کند به قدرت ذهن و خلاقیت خود اعتماد کنیم و به خودمان اجازه دهیم آزاد و رها در مقابل مخاطب بایستیم و هنرنمایی کنیم و نترسیم از اشتباه کردن فراموش کردن. مهم این است که قله هر قدر هم که دور از دسترس باشد اما رسیدنی است .