شایع ترین بیماری های خود ایمنی

سیستم ایمنی به طور معمول بدن را در برابر میکروب هایی مانند باکتری و ویروس محافظت می کند و در صورت شناسایی عوامل بیماری زا در بدن سریعا به آن ها حمله کرده و از بین می برند. به طور معمول، سیستم ایمنی بدن می تواند سلول های خارجی را از سلول های داخلی خود بدن تشخیص دهد. اما بیماری خود ایمنی، وضعیتی است که سیستم ایمنی بدن اشتباها بخشی از بدن مانند مفاصل یا پوست را به عنوان مهاجم شناسایی و با آزاد کردن پروتئین هایی به نام آنتی بادی به سلول های سالم حمله می کنند. شایع ترین بیماری های خود ایمنی وقتی بوجود می آیند که سیستم ایمنی بدن در برابر یک یا چند ماده تشکیل دهنده طبیعی بدن پاسخی را ایجاد کند که گویی مضر هستند.

هنگامی که سیستم ایمنی بدن قادر به تفکیک بین “خودی” و “غیر خودی” نیست، ممکن است سلول های ایمنی یا آنتی بادی هایی ایجاد کند (به نام خودتی بادی ) که سلول ها، بافت ها و یا اعضای بدن خود را هدف قرار می دهد. این حملات باعث التهاب و آسیب بافتی و اختلالات خود ایمنی می شوند. برخی از بیماری های خود ایمنی تنها یک عضو را در بدن هدف قرار می دهند. به عنوان مثال در دیابت نوع 1 بدن به لوزالمعده آسیب می زند اما در بیماری های دیگر مانند لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE) بر روی کل بدن تأثیر می گذارد.

شیوع بیماری های خود ایمنی

پزشکان به طور دقیق علت اصلی بیماری های خود ایمنی را تشخیص نداده اند، اما با این حال برخی از افراد نسبت به سایرین بیشتر به یک بیماری خود ایمنی مبتلا می شوند و این بیماری در زنان نسبت به مردان شیوع بیشتری دارد و غالباً این بیماری در سال های باروری زن (از سنین ۱۵ تا ۴۴ سالگی) شروع می شود. برخی از بیماری ها مانند لوپوس زنان ۱۰ برابر بیشتر از مردان را تحت تأثیر قرار می دهد. بیشتر اختلالات خود ایمنی نادر هستند. با این حال، تعداد کلی موارد ابتلا به بیماری های خود ایمنی به دلایل ناشناخته در حال افزایش است.

برخی از بیماری های خود ایمنی در گروه های قومی خاصی شایع تر است. به عنوان مثال، لوپوس بیشتر در بین قفقازی ها روی مردم آفریقایی آمریکایی و اسپانیایی تأثیر می گذارد. برخی از بیماری های خود ایمنی مانند مولتیپل اسکلروزیس و لوپوس جنبه ارثی دارند. همه اعضای خانواده لزوماً به یک بیماری مشابه مبتلا نخواهند شد، اما مستعد ابتلا به بیماری خود ایمنی هستند.

علت بیماری های خود ایمنی

از آنجا که شیوع بیماری های خود ایمنی در حال افزایش است، محققان گمان می کنند عوامل محیطی مانند عفونت و قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی یا حلال ها نیز می تواند در بروز آن ها موثر باشد.” رژیم غذایی غربی ” یکی دیگر از عوامل خطر مشکوک در ایجاد یک بیماری خود ایمنی است که بر مصرف غذاهای پر چربی و کلسترول، پروتئین بالا، قند بالا و مصرف نمک اضافی و همچنین مصرف مکرر غذاهای فرآوری شده و “آماده” که باعث چاقی می شود، تاکید دارد.

انواع بیماری های خود ایمنی

اختلالات خود ایمنی به دو نوع کلی تقسیم بندی می شوند. مواردی که به بسیاری از اندام های آسیب می رسانند و به آن ها بیماری های خود ایمنی سیستمیک گفته می شود.مواردی که تنها به یک عضو یا بافت منفرد به طور مستقیم آسیب می زند و باعث اختلالات خودایمنی موضعی می شوند. با این حال، تمایز به این دو نوع مشکل و مبهم می باشد زیرا اختلالات خود ایمنی موضعی به طور غیرمستقیم بر سایر اندام ها و سیستم های بدن تأثیر می گذارد.

شایع ترین بیماری های خود ایمنی

بیش از ۸۰ بیماری مختلف خود ایمنی وجود دارند که شایع ترین آن ها، عبارتند از:

دیابت نوع ۱

لوزالمعده، هورمون انسولین را برای تنظیم قند خون تولید می کند. در دیابت نوع ۱، سیستم ایمنی بدن سلول های تولید کننده انسولین در لوزالمعده را مورد حمله قرار داده و از بین می برد. افزایش بیش از حد قند خون می تواند منجر به آسیب رگ های خونی و همچنین اندام هایی مانند قلب، کلیه ها، چشم ها و اعصاب شود.

علائم دیابت نوع ۱ می تواند به طور ناگهانی ظاهر کنند و آن ها شامل موارد زیر هستند:

• تاری دید
• تکرر ادرار
• گرسنگی شدید
• خستگی و ضعف
• تشنگی بیش از حد
• کاهش وزن ناخواسته
• شب ادراری در کودکان
• تحریک پذیری و تغییرات خلقی

در صورت مشاهده هر یک از علائم فوق فرد باید با پزشک مشورت کنید.