پذيرش امام معصوم، شرط توحيد

بعد امام رضا فرمود: «بِشُرُوطِهَا» (بحارالانوار/ج3/ص7) يعني توحيد شرط دارد. بعد فرمود: «وَ أَنَا مِنْ شُرُوطِهَا» نكته‌اي كه مي‌خواهم بگويم، تا اينجا را شنيده بوديد. اينكه براي شما تازگي دارد اين است كه نفرمود: «و الامام من شروطها» نگفت: امامت شرط توحيد است. فرمود: «انا» يعني امام زنده. آنچه مهم است امام زنده است.

حديث داريم كه پيغمبر فرمود: «كِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِي‏» قرآن و اهل بيت من «لَنْ يَفْتَرِقَا» (كافي/ج2/ص414) هرگز جدا نمي‌شوند. پس حالا كه قرآن هست بايد امام زمان هم باشد. پيغمبر فرمود: بين قرآن و اهل بيت آني جدايي نيست. الآن كه قرآن هست، بايد امام زمان هم باشد. توحيد كه هست، شرط از مشروط جدا نمي‌شود. مثلاً مي‌گوييم: وضو شرط نماز است. يعني نماز بي‌وضو نمي‌شود. امام رضا فرمود: شرط توحيد امام زنده است. مثل اينكه مي‌گوييم: وضو شرط نماز است. يعني نماز بي‌وضو غلط است. امام زنده شرط توحيد است. يعني اگر ايمان به امام زنده نباشد، توحيد ناقص است.

تا اينجا كه آمديم يك چيز ديگر هم بگويم. مشابه اين حديث براي حضرت امير هم هست كه «وَلَايَةُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ حِصْنِي فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِي أَمِنَ مِنْ عَذَابِي‏‏» (بحارالانوار/ج39/ص246) از اين دو حديث شما چه مي‌فهميد؟ توحيد قلعه‌ي خداست، ولايت اميرالمؤمنين قلعه‌ي خداست. هركس در اين دو قلعه برود بيمه است. تعبيرها يكي است. «حِصني، حِصني»، «دَخَل، دَخَل»، «حِصْنِي، حِصْنِي»، «أَمِنَ مِنْ عَذَابِي، أَمِنَ مِنْ عَذَابِي». يك مثالي بزنم.

اگر پزشك گفت: اين قرص را بخوري خوب مي‌شوي. بعد گفت: اين آمپول را هم بزني خوب مي‌شوي. بيمار چه مي‌فهمد؟ معلوم مي‌شود تركيبات شيميايي قرص و آمپول يكي است. چون مي‌گويد: قرص را بخوري خوب مي‌شوي، آمپول هم بزني خوب مي‌شوي. معلوم مي‌شود تركيباتش يكي است. توحيد «حصني»، «وَلَايَةُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ حِصْنِي»، معلوم مي‌شود روح توحيد و امامت يكي است. اگر گفتند: هردو «حِصْنِي» هر دو «امن»، پس پيداست يك حقيقت است. منتهي يكي خالق است، و يكي مخلوق. ما علي اللهي نيستيم.