ادعاي دوم: حجاب در شكل و قالب چادر مربوط به زمان قاجاريه است.

پاسخ: اولاً، اين ادعا، نيازمند ارائه ي سند و مدارك معتبر تاريخي است، اما ايشان سند و مدركي براي كلام خود ارائه نكرده اند؛ بنابراين، كلام ايشان مدعايي بدون دليل و مدرك و در نتيجه، فاقد ارزش و اعتبار علمي است.

ثانياً، فرض مي كنيم ايشان با ارائه ي سند و مدارك تاريخي اثبات مي كردند كه چادر در زمان قاجار در ايران رسم شده است، پس از اثبات ارتباط مستحكم چادر با قرآن در نقد ادعاي اول و اين كه به هر حال، چادر يكي از مصاديق پوششي است كه تأمين كننده ي حجاب بيش تر و بهتر زنان و لذا مطلوب اسلام نيز هست، زنان ايراني به خاطر استفاده از چادر به عنوان الگوي پوشش مناسب در مواجهه با نامحرم به خود مي بالند، نه اين كه از آن گلايه مند باشند.

ثالثاً، بر اساس شهادت و گواهي منابع حجاب و لباس، اسناد و مدارك تاريخي زير مبين آن است كه پيشينه ي تاريخي كه حجاب در شكل چادر، به صدها سال قبل از پيدايش قاجار در ايران بر مي گردد.

الف) در زمان ايران باستان به تصاويري از بانوان ايراني بر مي خوريم كه علاوه بر لباس، بدن خود را با چادري كه شبيه به چادر زن امروز ايران است مي پوشاندند؛(1)

ب) زنان عهد هخامنشي و اشكاني، عموماً چادر بر سر داشته و پيراهن هاي بلندي كه تا مچ پاي آنان را مي پوشانده به تن مي كرده اند.(2)

ج) زنان عهد ساساني، گاهي چادر گشاد و پُرچين به سر مي كردند كه تا وسط ساق پا مي رسيده است. نقوشي از بانوان ساساني در بشقاب هاي نقره ساخته شده است كه در آن هر يك از بانوان، چادري به خود پيچيده دارند.(3)

1- . مهدي قانع، «انسان پوشش و ريشه هاي تاريخي» پيام زن، شماره 19، ص 69.

2- . غلامعلي حداد عادل، فرهنگ برهنگي و برهنگي فرهنگي، ص 25.

3- . مهدي مهريزي، حجاب، ص 46.

به اين ترتيب، ادعاي دوم گوينده ي محترم نيز ابطال گرديد و آشكار شد كه حجاب در شكل چادر، علاوه بر ريشه ي عميق ديني، داراي ريشه ي عميق تاريخي و ملي نيز هست و صدها سال قبل از پيدايش قاجار از آن استفاده مي شده است.